Tuesday, March 10, 2015

மனிதனை தேடி

"சார் வணக்கம் சார்"
"வாங்க ராஜகோபால். உக்காருங்க!"
"என்ன சார் விஷயம்."
"ஒண்ணுமில்ல உங்களை நம்ம உத்திரமேரூர் வங்கி கிளைக்கு ட்ரான்ஸ்பர் பண்ணி இருக்காங்க. இந்தாங்க ஆர்டர் காபி"

காலுக்கு அடியில் இருந்த கம்பளத்தை யாரோ உருவி விட்டது போல் சடாரென்று நெற்றி பொட்டில் அடித்தது போல் சொல்ல என் மேலாளரை போல் யாராலும் முடியாது. அந்த ஒரு கணத்தில் ஓடிய எண்ணங்கள் எத்தனை என்பது நிதானமாக உட்கார்ந்து யோசித்தாலும் விடை கிடைக்காத கேள்வியாகவே உள்ளது. 

அணைத்து கேள்விகளையும் புறம் தள்ளி விட்டு முக்கியமான சில கேள்விகளை மட்டும் மனதில் கொண்டு வந்தேன். உத்திரமேரூரில் எனக்கு தெரிந்த நண்பர்கள் இருக்கிறார்களா? மேன்ஷன் போன்று ரூம்கள் கிடைக்குமா இல்லை வீடு போல் தான் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டுமா? குடும்பத்தை அழைத்து செல்வது எப்பொழுது? என்று பணியில் சேர வேண்டிய நாள்?

ஆர்டர் காபியை பிரித்து பார்த்தேன். சரியாக ஒரு வாரம் டைம் கொடுத்திருந்தார்கள்.

நேராக வீட்டுக்கு சென்றேன், மனைவியிடம் விஷயத்தை சொன்னேன். என் மனதில் ஓடிய அணைத்து கேள்விகளையும் அவள் சட சட என்று கேட்க ஆரம்பித்தால். அனைத்துக்கும் தெரியாது என்று ஒரே பதிலை சொல்லிவிட்டு கணினியை உயிர்ப்பித்து இணையத்தில் நுழைந்தேன், உத்திரமேரூர் குறித்து படிக்க படிக்க உடனே கிளம்பு என்று ஆவல் கிளம்பியது. வழக்கமாய் சீரியல் பார்ப்பவள் இன்று அதையும் ஒதுக்கி விட்டு ஓரமாய் அமர்ந்து ஓடாத டிவியை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். 

உத்திரமேரூர் சென்று நிலைமையை பார்த்து விட்டு வருவதாக சொல்லிவிட்டு இரண்டு நாள் தாங்கும் எண்ணத்தில் கிளம்பினேன். 

உத்திரமேரூர் பேருந்து நிலையம் வந்தடையும் பொழுது மாலை பொழுதாகி இருந்தது. முதலில் என் வங்கி கிளைக்கு சென்றேன். அனைவரும் வீட்டுக்கு கிளம்பும் அவசரத்தில் இருந்தனர். மேலாளரை பார்த்து ஆர்டர் காபியை காட்டினேன். என்னை மேலும் கீழும் பார்த்தார். என்ன பிரச்சினையா இருக்கும் என்று அவர் யோசிப்பது எனக்கு தெரிந்தது. எதுவும் பேசாமல் உட்கார்ந்து கொண்டு இருந்தேன்.

என்ன உதவி வேண்டும் என்றாலும் கேளுங்கள் என்று சொல்லி விட்டு அவர் வேலையை பார்க்க ஆரம்பித்தார். 

மெதுவாக வங்கியை விட்டு வெளியே வந்தேன். வாடகைக்கு ஏதாவது வீடு கிடைக்குமா என்று பாப்போம் என்று ஊரை சுற்ற ஆரம்பித்தேன். ஒரு தெருவின் முனையில் ஆக்சிஸ் வங்கியின் ATM இருந்தது. அதன் வாசலில் இருந்த செக்யூரிட்டியை பார்த்தவுடன் உள்ளுக்குள் இனம்புரியாத மகிழ்ச்சி.

"அண்ணே எப்படி இருக்கீங்க"

"நல்லா இருக்கேன் தம்பி. நீங்க யாருன்னு நினைவில் வரலியே தம்பி" என்றார்.

என் வங்கி கிளையில் அவர் செக்யூரிடியாய் வேலை செய்தததை நினைவு படுத்தினேன். அவர் அங்கிருந்த மூன்று மாதங்களும் அவருக்கு மனசார ஒரு சின்ன வணக்கம் கூட வைக்கவில்லையே என்று மனசை நொந்து கொண்டேன். வங்கி அதிகாரி என்ற திமிர் சக தொழிலாளியாக இருந்தாலும் வேலை தன்மையை வைத்து ஏற்றுத் தாழ்வு பார்க்கும் மன நிலைக்கு என்னை தள்ளி விட்டிருந்தது உறுத்தியது. 

"அப்படியா சார்"

தம்பி என்று விளித்தவர் இப்பொழுது சார் என்று கூறி என்னை மேலும் இம்சை படுத்தினார்.

"அண்ணே, தம்பின்னே கூப்பிடுங்க. இங்க எப்பண்ணே வந்தீங்க? எனக்கு இங்க தான் இடமாற்றம் செஞ்சிருக்காங்க. இன்னும் ரெண்டு மூணு வருஷம் இங்க தான் நானும் இருக்க போறேன், அதான் வாடகைக்கு வீடு தேடி இந்த தெருவுக்குள் புகுந்தேன். உங்களை பார்த்த உடன் சந்தோஷமா இருக்குண்ணே "

"இந்த தெருவில் எந்த வீடும் வாடகைக்கு இல்ல சார்.... தம்பி... வேணும்னா வெள்ளை செட்டி தெருவில் எதோ ஒரு வீடு பார்த்த நினைவு. ராத்திரிக்கு இங்க தங்க வேணாம் தம்பி. நீங்க காஞ்சிபுரம் போய் ஒரு லாட்ஜில் தங்கிட்டு காலையில் வாங்க ரெண்டு பெரும் சேர்ந்து வீடு தேடுவோம்" என்றார்.

"சரிண்ணே", என்று கூறி விட்டு விடை பெற்றுக் கொண்டு அவர் அறிவுரைப் படி காஞ்சிபுரம் சென்றேன்.

காஞ்சிபுரம் சென்று சேர்ந்த பிறகும் எண்ணம் முழுவதும் அவர் நினைவாகவே இருந்தது. அவர் பெயர் என்ன என்று கூட கேட்க மறந்து விட்டேனே. ச்சே என்று என்னை நானே நொந்து கொண்டேன். இரவு சாப்பாடு முடித்து விட்டு என் அறைக்கு திரும்பும் நேரம் என் சக ஊழியரான என் நண்பன் ஒருவன் என் அலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டான்.

"ஓய், எப்படிடா இருக்கு புது ஊரு?"

"சூப்பர் டா. இப்படி ஒரு ஊருக்கு வருவோம்னு நினைச்சு கூட பாக்கல. எதோ ஒரு நவீன சோழர் ராஜாங்கதுக்குள்ள நுழைஞ்சா மாதிரி இருக்கு. பழமையும் புதுமையும் சேர்ந்தே இருக்குது."

"வேற என்ன விசேஷம்"

"ஆங்.. நம்ம வங்கியில் ஒரு செக்யூரிட்டி ஒருத்தர் மூணு மாசம் மட்டும் வேலை செஞ்சாரே ஞாபகம் இருக்கா. ஹைட்டா திடுமலா பெப்பர் சால்ட் தலைமுடி மற்றும் முறுக்கு மீசையோட." 

"நம்ம திவாகர் சாரா?"

"அவர் பேரு திவாகரா அது கூட தெரியாது ஓய்"

"சொல்லு அவருக்கென்ன?"

"ஒன்னும் இல்ல இங்க ஆக்சிஸ் பேங்க் வாசலில் அவரை பார்த்தேன். நாளைக்கு அவர் தான் எனக்கு வீடு பார்க்க உதவி பண்றேன்னு சொல்லி இருந்தார்.."

"நல்ல மனுஷண்டா. வாழ்க்கையை அனுபவிசுகிட்டு இருக்கார். ஒரு ஊர்ல மூணு மாசம் தான் இருப்பார். நைட்ல செக்யூரிட்டி வேலை செய்வார். பகல்ல ஊர் சுத்தி பார்ப்பார். என்னென்ன பாக்க முடியுமோ எல்லாத்தையும் பாத்துடுவார். பசங்க மனைவிக்கு மூணு மாசத்துக்கு ஒரு தடவை சம்பாதிச்ச பணத்துல எவ்வளவு சேமிக்க முடியுமோ அதை சேமிச்சு அனுப்பி வைத்திடுவார். இன்ட்ரஸ்டிங் ஆசாமி பா."

இவ்வளவு விஷயம் இருக்கா. இது எல்லாம் தெரிஞ்சுக்காம எப்படி இருந்தோம் என்று இரவு நெடு நேரம் உறக்கம் இல்லாமல் புரண்டு படுத்தேனா இல்லை புது இடம் என்பதால் உறக்கம் வரவில்லையா என்றெல்லாம் யோசிக்கவே இல்லை. எப்பொழுது விடியும் எப்பொழுது திவாகர் ஐயாவை பார்ப்போம் என்று யோசித்து கொண்டிருந்தேன்.

Sunday, March 8, 2015

எதிர் வீடு

"எதிர் வீட்டுக்கு புதுசா யாராவது குடி வராங்களா மா?"

"தெரியலடா... அங்க யார் வந்தா உனக்கு என்ன?"

சமையல் அறையில் அவசர அவசரமாய் டிபன் செய்து கொண்டு இருந்த அம்மாவிடம் கேட்டது தப்பு தான் என்று தோன்றியது. அப்பாவிடம் கேட்கலாமா என்று மனதில் தோன்றினாலும் முதலில் அவர் என்ன மன நிலையில் இருக்கிறார் என்று தெரிந்து கொள்வது தான் நல்லது என்று தோன்றியது.

படுக்கை அறைக்குள் எட்டி பார்த்தேன். அப்பா புதிய தலைமுறையில் புது புது அர்த்தங்கள் பார்த்து கொண்டு இருந்தார். இந்த நேரத்தில் கேட்டால் எந்த பதிலும் வராது என்று தெரியும். அதனால் பல் தேய்த்து கொண்டே முன்வாசலுக்கு வந்தேன்.

நினைவு தெரிந்த நாளாய் அந்த வீடு பூட்டப் பட்டே இருக்கின்றது, ஒரு பழைய தகரத்தில் வீடு வாடகைக்கு என்று எழுதப் பட்டு அந்த வீட்டு கேட்டில் தொங்க விடப் பட்டு இருக்கும். நல்ல விசாலமான தோட்டம். கொய்யா மற்றும் சப்போட்டா மரங்களின் இருப்பு என்னை போன்ற சிறுவர்களை அந்த வீட்டு தோட்டத்தில் விடுமுறை தினங்களின் புகலிடமாக்கியது. அந்த வீட்டிற்கு என்னை போன்ற சிறுவர்கள் வரக் கூடாது என்பதற்காக கிளப்பி விடப் பட்ட கதைகள் ஏராளம். முதலில் பூச்சி போட்டு என்று ஆரம்பித்து பாம்பு இருக்கு என்று வளர்ந்து இப்பொழுது பேய் பிசாசு இருக்கிறது என்று பரிணாம வளர்ச்சி கண்டிருக்கிறது. 

எது எப்படி இருந்தாலும் எங்களுக்கு அந்த தோட்டத்தில் விடுமுறை தினத்தில் கழிக்கவில்லை என்றால் பொழுது போகாது. 

இன்றோ அந்த பழைய தகர பலகையை காணவில்லை. யாரோ ஒரு வேலைக்கார பெண்மணி வீட்டு முற்றத்தை பெருக்கி கொண்டு இருக்கிறார். சரி அவர்களிடமே கேட்டு விடுவோம் என்று தைரியமாக சென்று கேட்டை திறந்தேன்.

கேட் திறக்கும் சத்தம் கேட்டு அந்த வேலைக்கார பெண்மணி திரும்பி பார்த்தார். 

"அக்கா யாராவது குடி வராங்களா?" வாயில் பேஸ்ட் ஒழுக,

"தெரியலியேப்பா, ஹவுஸ் ஓனர் வீட்டை சுத்தம் செஞ்சு வைக்க சொன்னார். அவ்வளவு தான் எனக்கு தெரியும்" என்று சொல்லி விட்டு தன வேலையை பார்க்க ஆரம்பித்து விட்டார்.

எனக்கும் பள்ளிக்கு நேரமாகியதால் நானும் வீட்டுக்கு சென்று கிளம்பி பள்ளிக்கு சென்று விட்டேன். பள்ளிக்கு சென்றும் பிரயோஜனம் இல்லை, மனம் பூரா எதிர் வீடு தான் குடி கொண்டு இருந்தது.

புதுசா வரவங்க நம்மள அங்க விளையாட விடுவாங்களா இல்ல திட்டி அனுப்பிடுவாங்களா? அந்த வீட்டுல நம்மள மாதிரி பசங்க யாராவது இல்லாமலா போயிடுவாங்க? புதுசா வர பசங்களை பிரண்ட் புடிச்சுக்க வேண்டியது தான். ஒரு வேலை பொம்பள புள்ள யாராவது வந்துட்டா. அது இன்னும் பெரிய சிக்கல் ஆகிடுமே. வேறு எந்த விஷயமும் என் மூளையில் நுழையாமல் இந்த கேள்விகளே நாள் பூராக ஆக்கிரமித்து கொண்டிருந்தது. 

பள்ளி முடிந்தவுடன் முதல் வேலையாக எதிர்வீட்டை நோட்டம் விட்டேன். யாரும் வந்தது போலவே சுவடு இல்லாததால் வீட்டுக்குள் நுழைந்தேன். 

"அம்மா எதிர்வீட்டுக்கு குடி வந்துட்டாங்களா?"

"தெரியலடா. முதல்ல வீட்டு பாடம் செய்ற வேலையைப் பாரு."

" வீட்டு பாடம் எதுவும் கொடுக்கல மா."

"சரி டீ  குடிச்சுட்டு ஏதாவது படி"

வேலையில் இருந்து அப்பா வரதுக்கு இன்னும் ஒரு மணி நேரம் இருக்கு. அவருக்கு இந்நேரம் தெரிஞ்சு இருக்கும் என்று முடிவு செய்து கொண்டு விடை கிடைத்து விட்டதாகவே எண்ணி கொண்டு படிக்க உட்கார்ந்து விட்டேன். அப்பா உள்ளே வந்ததும் தான் நேரம் போனதே தெரிந்தது. இரவு நெருங்கி விட்டதால் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் விளக்கு போடா ஆரம்பித்து விட்டார்கள். எதிர் வீட்டிலும் விளக்கு வெளிச்சம் தெரிந்தது. 

யாரும் இதுவரை கூறாத பதில் தானாக தெரிந்தது. குடி வந்து விட்டார்கள். 

அப்பா வெளியே வந்தார்.

"என்னடா எதிர் வீட்டு வெறிச்சு பார்த்து கிட்டு இருக்க?"

"இல்லப்பா எதிர் வீட்டுக்கு குடி வந்துட்டாங்கல்லான்னு பார்த்துகிட்டு இருக்கேன்."

"அதானே. இனிமேல் உங்களால அங்க போய் ஆட்டம் போடா முடியாதுன்னு நினைப்பா இருக்கா?" 

"ஏன் முடியாது. அந்த வீட்டு பையனை பிரெண்டு புடிசுகிட்டா நல்லா விளையாடுவோம். ஆங்." என்று என் யோசனையில் ஒன்றை பதிலாக சொல்லியதும். அப்பா பயங்கரமாக சிரிக்க ஆரம்பித்தார்.

"அடேய், கூறு கெட்டவனே. உனக்கு அம்மாம் ஆசை இருக்கா? வந்திருக்கிரவரு மிலிடரி தாத்தாவாம். பாத்து துப்பாக்கி எடுத்து சுட்டு கிட்டு வைக்க போறார்." என்று சொல்லி விட்டு கடை தெருவுக்கு சென்று விட்டார்.

என்னது மிலிடரி தாத்தாவா? துப்பாக்கி வைத்து இருப்பாரா? சின்ன பிஸ்டலா இல்லை நீட்டு ரைபலா என்று எண்ணம் ஓட ஆரம்பித்தது. பூச்சி பொட்டு பாம்பு பேய்க்கு வராத பயம் துப்பாக்கி என்றதும் தொடை நடுங்கியது. மிரட்சியுடன் வீட்டிற்குள் அடைக்கலம் புகுந்தேன். முழு ஆண்டு தேர்வுகள் ஆரம்பித்து விட்டதால் முழு கவனமும் தேர்வில் சென்று விட்டது. ஆனால் மிலிடரி தாத்தா மட்டும் கண்ணில் சிக்கவே இல்லை.

முழு ஆண்டு தேர்வின் கடைசி நாளன்று தான் எதிர்வீடும் மிலிடரி தாத்தாவும் பூதாகரமாய் மனதில் எழுந்து நின்றார்கள். தேர்வின் கடைசி நாளென்பதால் சட்டையில் இங்க தெளிப்பதை தவிர்க்க சீக்கிரமாகவே பள்ளியில் இருந்து கிளம்பி விட்டேன். சரியாக நான் வீடு வருவதற்கும் மிலிடரி தாத்தா வெளியே கிளம்புவதற்கும் சரியாக இருந்தது. 

அவரை பார்த்ததும் ஏனோ பயமே வரவில்லை. தலை முழுக்க அஜீத் போல் நரைத்து இருந்தது. அப்பா சொல்லியது போல் அவர் தாத்தாவும் இல்லை. ஒரு 50 வயதை நெருங்கும் முதியவர். அவ்வளவு தான். மீசை முறுக்கி விடப் பட்டிருந்தது கொஞ்சம் மிரட்சியை தந்தாலும் மீசைக்கு கீழே ஒரு சின்ன புன்முறுவல் ஒட்டிக் கொண்டிருந்ததை நான் கவனிக்க மறந்து விடவில்லை. ஆகையால் தைரியமாக அவர் முன்பு சென்றேன்.

"ஐயா. நீங்க மிலிடரியாமே, துப்பாக்கி எல்லாம் வச்சிருப்பதாக அப்பா சொன்னார். என்ன துப்பாக்கி வச்சு இருக்கீங்க?"

அவர் என்னை மேலும் கீழும் பார்த்தார்.

"ஐயா நான் எதிர்வீட்டுல குடி இருக்கிறேன்"

அவர் மெலிதாக சிரித்தார்.

"துப்பாக்கி எல்லாம் நான் வச்சு இல்ல தம்பி", என்று சொல்லி விட்டு தோளை தட்டி கொடுத்து விட்டு சென்று விட்டார்.

விடுமுறையை எப்படி கழிப்பது என்று தூக்கத்தை கெடுத்துக் கொண்டிருந்த எண்ணங்கள் தொலைந்து போனது...

"யம்மா எதிர்வீட்டுல குடி வந்திருப்பது யாரு தெரியுமா?" என்று கத்திக் கொண்டே வீட்டுக்குள் நுழைந்தேன்.