Friday, November 4, 2016

தந்தை - வெட்டி பிளாக்கர்ஸ் சிறுகதை போட்டிக்கு அனுப்பிய கதை

"எதிரிக்கு எதிரி நண்பன்டா... "

"இருந்துட்டு போங்க"

அப்பாவும் மகனும் இப்படியா பேசிக்கொள்வது என்று ஓரமாக நின்று வேடிக்கை பார்த்தபடி நான்.

முதலில் பேசியது என் தாத்தா. நானும் என் தாத்தாவும் நண்பர்கள் என்ற தொனியில் எக்காளமிட்டபடி...

என் மகன் எனக்கு எதிரி இல்லை என்பது போல் உதட்டில் புன்முறுவலை தாங்கியபடி இரண்டாவதாக பேசியது என் தந்தை.

எதிரும் புதிருமான, இரு துருவங்களிக்கிடையே தத்தளித்தபடி நான்...

அப்பாவின் அப்பா, என் தாத்தா, முன்னோர்கள் சொல்லியது தான் வேதவாக்கு என்று நிற்பவர். முன்னோர்கள் முட்டாள்கள் இல்லை என்று பழங்கால கதைகளில் ஊறி திளைப்பவர். மழை எதனால் வருகிறது என்றால் வருண பகவானால் வருகிறது என்று இன்றும் நம்பிக் கொண்டிருப்பவர். அவரது நம்பிக்கையே அவரின் இருப்புக்கு ஆதாரமாகியதால், அஸ்திவாரத்தை ஆட்டினால் ஆடிப் போய் கோபத்தின் உச்சியில் சென்று அமர்ந்து கொள்ளும் பழக்கம் உள்ளவர்.

அப்பாவோ எதையும் ஆய்வு செய்யாமல் அதை நம்ப மாட்டார். அனைத்தையும் படிப்பார். படித்ததை மறு ஆய்வு செய்து, புரிதலை மேம்படுத்தி கொள்வார். அதற்கு ஒரு வகையில் உதவி புரிவது அவரது அப்பாவுடன் அவர் நடத்தும் வாதங்கள்.

"பேராண்டி, மழை எங்கிருந்துடா வருது?"

"அது வந்து தாத்தா, தண்ணி எல்லாம் ஆவியாகி மேலே போய் குளிர்ந்து திரும்பவும் தண்ணியாகி கீழே வருது" என்றேன் நான்.

"நம்ம ஊரு ஏரிக்கரை தண்ணி தினமும் தான் ஆவியாகுது, ஏன் தினம் பெய்ய மாட்டேங்குது?"

"அது தெரியலியே தாத்தா?"

"அப்படி வாடா பேராண்டி வழிக்கு... இப்ப தெரியுதா வருண பகவான் மகிமை"

இரு தாத்தா அப்பா கிட்ட கேட்டுட்டு வரேன். 

தாத்தா சொன்னதை கேட்டதும் அப்பா சிரித்தார்.

"அது தினமும் தாண்டா பெய்யுது, ஆனா இங்க பெய்யல, அடிக்கிற காத்துல வேற எங்கேயோ பெய்யுது"

"அப்ப தினமும் மழை பெய்யுதாப்பா?"

"மழை தினமும் தாண்டா பெய்யுது. நிலத்துல பெய்யும் மழைய விட கடல்ல பெய்யும் மழை அளவு அதிகம்டா. அது நமக்கு தெரியறதில்ல. அதனால தாத்தா அப்படி சொல்றார்."

தாத்தாவிடம் சென்று தந்தை சொன்னதை சொன்னதும் சிறிது எரிச்சலடைந்தார் தாத்தா. 

"சரிடா பேராண்டி நீ சொல்றதே கரெக்டுன்னு வச்சுக்குவோம். இந்த மழை தண்ணி எல்லாம் காத்துல எப்படி மிதந்துகிட்டு இருக்குது. சில நேரங்களில் ஐஸ் கட்டி மழை கூட பெய்யுது. புவி ஈர்ப்பு விசை அப்படி இப்படின்னு அளப்பீங்களே, இந்த ஐஸ் கட்டிகள் எல்லாம் எப்படி அந்தரத்துல நிக்குது."

அதானே என்று ஆச்சரியப்பட்டேன் நான்.

தாத்தாவுக்கு ஒரே குஷி. மீண்டும் வருண பகவான் கதையை எடுத்து விட்டார்.

நேராக தந்தையிடம் வந்தேன். நடந்ததை சொன்னதும் மீண்டும் புன்னகைத்தார். தன்னுடைய லேப்டாப்பில் கூகிள் பக்கத்தை வரவழைத்தார். எப்படி மழை அந்தரத்தில் நிற்கிறது என்று விளக்கி சொன்னார். 

"ஏம்பா, தாத்தா புரிஞ்சுக்க மாட்டேங்கிறார்."

"ஒவ்வொருவர் சுயமும் எதோ ஒரு அடையாளத்தில் தொங்கியபடி இருக்குது டா. அந்த அடையாளம் தொலைஞ்சுடுச்சுன்னா வாழ்க்கையே முடிஞ்சுடுச்சுன்னு சிலர் நம்புறாங்க. அதனால அந்த அடையாளத்தை கெட்டியா புடிச்சுகிட்டு அதை விட முடியாம அவஸ்தை படுறாங்க. இது எல்லோருக்கும் பொருந்தும்."

"நீ சொல்றது எனக்கு புரியல பா"

"உனக்கு ஒரு காலம் வரும் அப்ப புரிஞ்சுக்குவ."

"சரி தாத்தாவை மடக்க ஏதாவது ஒரு கேள்வியை சொல்லேன். நான் போய் அவரை நோன்டுறேன்."

"பாவம்டா அவரு"

"பரவாயில்ல, நீ சொல்லு பா."

"நீ முடிவு எடுத்திட்ட, சரி சொல்றேன் கேட்டுக்க."

"நெருப்பு இல்லேன்னா சூரியன் இல்ல, அப்ப சூரிய பகவான் வேற அக்னி பகவான் வேற அப்படின்னு ஒன்னு கிடையாது. அப்புறம் ஏன் ரெண்டு பேரையும் தனி தனியா கும்புடுறீங்க? சூரிய பகவான் பெரியவரா அல்லது அக்னி பகவான் பெரியவரா?"

இதை கேட்டால் நானும் அவருக்கு எதிரி ஆகி விடுவேனா என்று யோசித்தபடி அப்பாவின் அப்பாவை நோக்கி சென்று கொண்டிருக்கிறேன் நான்...

தந்தை - வெட்டி பிளாக்கர்ஸ் சிறுகதை போட்டிக்கு அனுப்பிய கதை

" இனிமேல் எங்க கையில எதுவும் இல்ல... சாரி." என்று மருத்துவர் கூறிய பொழுது, எத்தனையோ சினிமா படங்களில் பார்த்த இந்த காட்சி, எனக்கும் ஏற்படும் என்று எப்பொழுதும் நினைத்து பார்த்ததே இல்லை.

அரசு ஆஸ்பத்திரி என்பதால் இப்படி கூறுகிறார்களோ? தனியார் மருத்துவனைக்கு கொண்டு சென்றால் பிழைக்க வைத்து விடலாமோ என்ற எண்ணம் ஒரு கணம் எழுந்தாலும், ஒரு வேளை தனியார் மருத்துவனையில் உயிர் பிழைத்தாலும், உயிர் பிரியும் வரை நடை பிணமாக தான் தந்தை வாழ்வார் என்ற நினைப்பு அயர்ச்சியை கொடுத்தது. அப்படியே ஒரு ஓரமாக வெற்றிலை குட்கா கரை படிந்த படிக்கட்டு அருகில் அமைதியாக அமர்ந்தேன். நிற்கும் சக்தியை தந்தையின் நினைவலைகள் களவாடிக் கொண்டதோ என்னவோ?

"ஏம்பா நம்ம கிட்ட பணமா இல்ல, ஏன் அரசு ஆஸ்பத்திரிக்கே போகணும்னு நினைக்கிறீங்க?"

"காசு இல்லாமல் எத்தனையோ பேர் அரசு ஆஸ்பத்திரி தான் கதின்னு கிடக்கும் பொழுது,காசு இருக்குதுன்னு நாம சிஸ்டத்தை பைபாஸ் செஞ்சு போனா அது நம் கூட வாழுற சக மனிதர்களுக்கு செய்ற துரோகம டா ஐயா" 

என்ன ஆனாலும் அரசு ஆஸ்பத்திரி தான், ரயில் பயணங்களில் ஜெனெரல் கம்பார்ட்மெண்ட் தான், என்று அவர் உலகமே இன்னும் 1947 ல் இருப்பதாக பல சமயம் உணர்ந்ததுண்டு.

ஒருமுறை ஜெனெரல் கம்பார்ட்மெண்டில் அவருடன் பயணித்த பயணம் என்னால் வாழ்நாள் முழுவதும் மறக்க முடியாதது. கூட்ட நெரிசலில் உள்ளேயும் போக முடியாமல் டாய்லெட் அருகில் நின்று கொண்டு சென்றதும், ஒவ்வொரு முறை யாராவது ஒருவர் டாய்லெட் பயன்படுத்தி விட்டு கதவை கூட மூடாமல் சென்று விடும் பொழுதும் குமட்டிக் கொண்டு வந்தது. காற்று வாங்கலாம் என்று கதவருகே நின்று கொள்ளலாம் என்று நினைத்து தந்தையிடம் சொன்ன பொழுது வேண்டாம் என்று தடுத்து விட்டார். ரயிலை விட்டு இறங்கியதும் அதற்க்கான காரணத்தையும் சொன்னார். யாராவது மலம் கழிக்கும் பொழுது போகும் வேகத்தில் படிக்கட்டு அருகில் நிற்கும் நபர் மீது தெறிக்கும் என்று சொன்ன பொழுது,

"உங்களுக்கு எப்படி தெரியும்?"

ஒரு முறை இண்டர்வியூ செல்வதற்காக சென்ற முதல் ரயில் பயணத்தில் இது போல் நடந்தது என்று சொன்னார்.

ஏன்பா இப்படி கஷ்டப் படனும் என்று கேட்டால், நான் மட்டுமா கஷ்டப் பட்டேன் என்று பதில் கேள்வி கேட்பார். நான் கேட்ட பல கேள்விகளுக்கு பதில் கேள்வி தன பதிலாக கிடைத்திருக்கிறது.

இது போன்ற நடைமுறைக்கு ஒத்து வராமல்,ஒரு கொள்கையுடன் வாழ்ந்து வந்ததால் என் அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் பலசமயம் வாக்குவாதம் நடக்கும். எல்லா சண்டையிலும் என் தந்தை கோபத்துடன் எதுவும் பேசாமல் வீட்டை விட்டு எங்காவது சுற்றி விட்டு நானும் தங்கையும் உறங்கிய பிறகு வீட்டுக்கு வருவதே வழக்கமாய் இருந்தது. அப்படி ஒரு நாள் வெளியில் போய் திரும்பி வந்தவருக்கு ஒரு அதிர்ச்சி காத்துக் கொண்டிருந்தது... என் தாய் கோபித்துக் கொண்டு எங்கோ சென்று விட்டார். 

என் அம்மாவை தேடிய என் தந்தை அவர் வேறு யாரோ ஒருவருடன் குடும்பம் நடத்துவது தெரிந்ததும், தேடலை கை விட்டு விட்டார்.

அதன் பிறகு எங்கள் வீடு அமைதியாக இருந்தது. நாங்கள் மூவரும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தோம், இதோ இது வரை.


"சார் உங்களை அந்த பெரியவர் கூப்பிடுறார்," என்று நர்ஸ் கூறியதும் விழுந்து அடித்துக் கொண்டு உள்ளே சென்றேன்.

"என்னப்பா?"

"என்னய்யா.... சொன்னாங்க.... டாக்டருங்க..." குரல் மெலிதாக, மூச்சு திணறலுடன் ஈனஸ்வரத்தில் முனகினார்.

".........." 

என் கண்கள் கலங்குவதை பார்த்து விட்டார்.

"எத்தனை... நாள்?"

நாக்கில் வார்த்தைகள் எழவில்லை. பிளஸ் டூ தேர்வில் மதிப்பெண் கம்மியாக எடுத்ததை கூற முடியாமல்,  வார்த்தை வராமல் நான் நின்ற பொழுது, என் நிலைமை அவர் எப்படி புரிந்து கொண்டாரோ அதே போன்று புரிந்து கொண்டார். பல சமயங்களில் தோற்று போய் நான் நிலை குலைந்து நின்ற பொழுதெல்லாம் என் மன ஓட்டங்களை அவர் புரிந்து கொண்டதுண்டு.

அன்று அவர் சொன்னது எனக்கு இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது. 

"ஐயா வாழ்க்கை ரேஸ் இல்லடா... ஜாலியா வாழனும்... காசு பணம் சேர்த்தா தான் ஜாலியா இருக்க முடியும்னு இந்த உலகம் நம்புது, அதனால் தான் எல்லோரும் ஓடு ஓடுன்னு ஓடுறாங்க... ஆனா எப்படியா பட்ட வாழ்க்கையையும் வாழ தெரிஞ்சுக்குறதுல தான் ஜாலி இருக்குது. நீ நேர்மையா இத்தனை மார்க் எடுத்ததே எனக்கு பெருமை தான்." 

இங்க வா என்று அருகில் கூப்பிட்டார். 

"அம்மாவுக்கு...."

"சொல்லிடறேன் பா."

" தங்கச்சிக்கு... "

"சொல்லிடறேன் பா."

"முதல்ல.... சொல்லு... "

"சரிப்பா"

என்று சொல்லி விட்டு போனை எடுத்து கொண்டு வெளியே வந்தேன், தங்கைக்கு தகவலை சொல்லி விட்டு, வரும் வழியில் அம்மாவுக்கும் தகவல் சொல்லி விட சொன்னேன். 

என்னை விட என் தங்கைக்கு அம்மா மீது பாசம் அதிகம். என்னை விட என் தங்கை மீது அப்பாவுக்கு பாசம் அதிகம். 

அப்பாவின் பிளட் க்ரூப் ஓ பாசிடிவ். அம்மாவின் பிளட் க்ரூப் ஏ பாசிடிவ். என் பிளட் க்ரூப்  ஏ பாசிடிவ். என் தங்கையின் பிளட் க்ரூப் பி பாசிடிவ். 

கல்லூரியில் இது சம்பந்தமாக படித்த பொழுது, ஒரு ஏ பிளட் க்ரூப் மற்றும் ஓ பிளட் க்ரூப் கொண்ட பெற்றோர்களுக்கு பி பிளட் க்ரூப் குழந்தை பிறக்க வாய்ப்பே இல்லை என்று தெரிந்து என் தங்கையின் பிளட் க்ரூப்பில் எதோ தவறு இருக்கிறது என்று பல லேப் க்கு என் தங்கையை அழைத்து கொண்டு சென்று டெஸ்ட் செய்தேன். எல்லா இடத்திலும் வந்த ஒரே ரிசல்ட் பி பிளட் க்ரூப் தான். தவறு பிளட் க்ரூப் டெஸ்ட்டில் இல்லை என்று தெரிந்ததும், இதை எப்படி என் தந்தைக்கு சொல்வது என்று தினம் தினம் அவஸ்தையில் நெளிந்தது உண்டு. 

யாருக்கும் உபயோகம் இல்லாத இந்த உண்மை அப்படியே குழி தோண்டி புதைக்கப் பட வேண்டும் என்ற எண்ணம் வந்தாலும், இதுவரை என் தந்தையிடம் இருந்து நான் எதையுமே மறைத்தது இல்லை என்ற அவர் எண்ணத்தை நான் ஏமாற்றுவது போலவே உணர்ந்தேன். 

உள்ளே சென்றேன்.

என் தந்தை நான் வருகிறேனா என்று பார்த்துக் கொண்டே இருந்தார்.

"அம்மாவுக்கு...."

"சொல்லிடறேன் பா."

" தங்கச்சிக்கு... "

"..................."

மெலிதாக புன்னகைத்தார்...

"எனக்கு.... எப்பவோ... தெரியும்... யா"

Tuesday, May 5, 2015

நினைவுச் சுழல் - 1


"சார், சளி புடிச்சிருக்கு, லேசா காய்ச்சல், பயங்கர தலைவலி வேற.. மாத்திர கொடுங்க சார்..."

எதிரில் நின்றவனை உற்றுப் பார்த்தேன். கண்கள் வெண்மையாக இருந்தது. உதடு காய்ந்திருந்தது.

"வாந்தி வர மாதிரி இருக்கா?"

"வாய் கசப்பா இருக்கிறா மாதிரி இருந்தாலும், வாந்தி வர மாதிரி தோனல சார்.."

"என்ன சாப்பிட்டீங்க?"

"இன்னும் எதுவும் சாப்பிடல சார்.."

"மாத்திரை தரேன்.. ஆனா சாப்பிட்டுட்டு தான் சாப்பிடனும் சரியா?"

"என்ன சாப்பிடலாம் சார்?"

"உங்களுக்கு என்ன பிடிக்கும்?"

"பரோட்டா ..."

"அதையே சாப்பிடுங்க"

"என்னங்க சொல்றீங்க "

"வாய்க்கு ருசியா அளவா சாப்பிடுங்க. அதுவே உங்க பாதி நோயை துரத்திடும்.. பணம் எவ்வளவு வச்சிருக்கீங்க.."

"ஒரு அம்பது ரூபா இருக்குங்க.."

"சரி, முப்பது ரூபாய்க்கு மாத்திரை தரேன். மீதி காசில டிபன் சாப்பிட்டுட்டு மாத்திரையை போட்டுக்குங்க."

"சரிங்க."

"ரெண்டே நாள்ல சரியா போயிடும். அதுக்காக மாத்திரையை நிறுத்திடாதீங்க. அஞ்சு நாளைக்கு மாத்திரை கொடுத்திருக்கிறேன்.. மொத்தமும் சாப்பிட்டடனும்."

நியாயப்படி தவறு என்றாலும் மனசாட்சிபடி தவறு இல்லை என்று சமாதானப் படுத்தியபடி அடுத்த நோயாளியை பார்த்தேன். 

நாமக்கல் பேருந்து நிலையம். ராஜன் மெடிகல்ஸ். மருத்துவர் எழுதும் பரிந்துரைப் படி மருந்து எடுத்துக் கொடுக்கும் வேலை.. வயது நாற்பதை கடந்து விட்டதால் சொல்லுக்கு மரியாதை. 

"சார், வேலைக்கு ஆள் வேணுமா சார்?"


"என்ன படிச்சு இருக்கீங்க?"

"பி.பார்ம் சார்."

"அப்புறம் ஏன் இந்த வேலைக்கு வரீங்க? "

"வேற வேலையில் நிம்மதி இல்ல, அதான்.."

என் வயதும், தடை இல்லாத பதிலும் அவருக்கு பிடித்து போனதால் சம்பளம் ஐயாயிரம் ரூபாய் கொடுப்பதாகவும், நாள் படி ஐம்பது ரூபாய் கொடுப்பதாகவும் கூறி என்னை வேலையில் சேர்த்து கொண்டார். ஆறு மாத காலம், நொடி முள்ளுடன் பயணித்து வேகமாக கடந்திருந்தது...

இந்த கால கட்டங்களில் மனசுக்கு நிம்மதியாய் பொழுதுகள் கழிந்தாலும், பழைய நினைவுகள் சில சமயங்கள் கால சக்கரத்தில் சிக்க வைத்து தொலைத்து விடுகிறது.

"சார், பிரான்கோ இந்தியன் சார்..."

தொடரும்
இரண்டாவது பகுதியை படிக்க தொடரும் என்ற வார்த்தையை சுட்டவும்

[மருந்து விற்பனை பிரதிநிதிகள் தங்களை தங்கள் நிறுவனப் பெயரில் தான் அறிமுகப் படுத்திக் கொள்வார்கள். பல நபர்களின் சொந்த பெயர்கள் கூட கால ஓட்டத்தில், அவர்கள் வேலை செய்யும் மருந்து நிறுவனங்களின் பெயர்களாய் மாறி இருக்கும். இவர்களின் பணி கடினமானது என்றாலும், இவர்கள் இன்று என்ன வேலை செய்வது, எந்த ஊருக்கு செல்வது, எந்த மருத்துவரை பார்ப்பது என்ற அனைத்தும் இவர்களே தீர்மானிப்பதால், இவர்கள் என்றும் சோர்ந்து போவது இல்லை. என் வாழ்வின் அனுபவங்களை, எனக்கு அனுபவமே இல்லாத விற்பனை பிரதிநிதிகளின் மேலாளரின் பார்வையில் கோர்த்து வருவேன்... முடிந்த வரை ஒரு வாசகன் பார்வையில் இந்த கதையை புரிய வைக்க முயற்சிக்கிறேன்..]

நினைவுச் சுழல் - 2

முதல் பகுதியை படிக்க

[மருந்து கடைகளில் தங்கள் நிறுவனத்தின் மருந்துகள் இருப்பு குறித்து தெரிந்து கொள்ளவும், தங்கள் நிறுவன மருந்துகள் காலாவதி ஆகாமல் பார்த்துக் கொள்ளவும், போட்டி நிறுவனத்தின் மருந்துகள் விற்பனை அளவை தெரிந்து கொள்ளவும் ஒவ்வொரு மருந்து விற்பனை பிரதிநிதியும் மருந்து கடைகளுக்கு வருகை புரிவார்கள்.]

பிரான்கோ இந்தியன் என்ற பெயரை அந்த விற்பனை பிரதிநிதி கூறியதும் எனக்கு என் நண்பன் செந்தில் நாதனின் நினைவுகளில் சிக்கிக் கொண்டேன்.. செந்தில் நாதன் என் உடன் படித்தவன். விடியங்காடு என்ற கிராமத்தில் ஒரு சில ஆசிரியர்களே பணி புரிந்த பள்ளியில் படித்து கிட்டத்தட்ட ஆயிரம் மார்க்குகள் வாங்கி பி.பார்ம் இட ஒதுக்கீட்டில் கிடைத்து கல்லூரியில் சேர்ந்த முதல் நாளில் ஆங்கில வகுப்புகளை கண்டு மிரண்டவன். ஆனால் தன்னம்பிக்கை என்ற ஆயுதத்தால் முன்னுக்கு வந்த பலரில் இவனும் ஒருவன்..

படிக்கும் காலத்தில் திக்கு வாய். ஆனால் விற்பனை பிரதிநிதி வேலையை கொடுத்த அந்த நிறுவனத்தின் மேலாளர், உனக்கு தன்னம்பிக்கை இருக்கிறது. உன்னால் இந்த துறையில் கொடி கட்டிப் பறக்க முடியும் என்று கூறியதை இன்று வரை நிரூபித்து வருபவன்... தன்னம்பிக்கை மட்டுமே திக்குவாய்க்கு வைத்தியம் என்பதற்கு வாழும் உதாரணம் அவன்...

நாங்கள் சென்னையில் இருந்த பொழுது, வேலைக்கு ஒன்றாக செல்லும் பழக்கத்தை வைத்திருந்தோம்.. இரு வேறு போட்டி நிறுவனங்களின் தொழிலாளிகள் ஒன்றாக வேலை செய்வதை இந்த துறையில் மட்டுமே காணலாம். பல சமயங்களில் ஒரே மருத்துவரை இருவருமே காண வேண்டி வரும்..

இதை என் மேலாளரும் கண்டித்துக் கொண்டே வந்தார்.

"தம்பி, அவன் competitor. அவனுடன் வேலைக்கு செல்வதால் நம் நிறுவன மருந்துகள் விற்கும் வாய்ப்பு மிகவும் குறைவு."

"எப்படி சார், சொல்றீங்க?"

"ஏன்னா? நீ எந்த மருத்துவரிடம், எந்த மருந்து கடையில், எந்த மருந்து பொருளை விக்கிறேன்னு அவனுக்கு தெரிஞ்சுடும் இல்லையா?"

"competitor எங்க எதை எவ்வளவு விக்கிரான்னு கண்டு பிடிச்சு அதை நம் நிறுவனத்துக்கு சாதகமா மாத்திறது தானே ஒரு நல்ல ரெப் புடைய வேலை."

"ஆமா..."

"நான் எங்க எந்த மருந்தை விக்கிறேன்னு என் கூட வந்தா தான் கண்டுபிடிக்க முடியுமா?"

"அது வந்து..."

"சார், விடுங்க சார். என் மேல எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு. எனக்காக எழுதும் டாக்டர் வேற யாருக்கும் எழுத மாட்டார்.."

"இந்த திமிரால தான் நீ அழியப் போற..."

"பாக்கலாம் சார்..."

"தம்பி எவ்வளவு நேரமா கூப்பிடறது?"

தொடரும்
மூன்றாவது பகுதியை படிக்க தொடரும் என்ற வார்த்தையை சுட்டவும் 

நினைவுச் சுழல் - 3



முதல் பகுதியை படிக்க

வயதான நோயாளியாக இருந்தாலும் வெண்கல குரலில் அழைத்து என் நினைவுகளை சாயம் போகும் வானவில்லாய் ஆக்கினார். கூட்டம் கூட ஆரம்பித்தது. கட கட என்று நேரம் ஓட ஆரம்பித்தது. கண் மூடி திறப்பதற்குள் வயிற்று தீ சாப்பாட்டு நேரம் என்று பறை சாட்டியது... கூட்டம் ஓய்ந்தது. இனி ஐந்து மணி வரை நோயாளிகள் வருகை குறைவாகவே இருக்கும். பேருந்து நிலையம் அருகில் இருப்பதால், கடைக்குள் தூசு எளிதில் அண்டி விடும்.. தினமும் துடைத்து அடுக்கி வைத்தால், வாடிக்கையாளர்கள் முகம் சுளிக்காமல் திரும்பி வருவார்கள் என்பதால் மதிய நேரம் பெரும்பாலும் துடைப்பதில் சென்று விடும்.

"அண்ணே ..."

கடையில் உடன் வேலை செய்யும் பாலா அழைத்தான்.

"என்னப்பா என்று திரும்பி பார்த்தேன்..."

கவுண்டரில் ஒரு குடிகாரன் அலம்பல் செய்து கொண்டிருந்தான்.

நான் அவர்கள் அருகே சென்றேன்

"என்ன பிரச்சினை.?"

அண்ணே, நீங்களே நியாயத்தை சொல்லுங்க. டாக்டர் என் சம்சாரத்துக்கு இரும்பு சத்து மாத்திரை எழுதி கொடுத்ததா சொன்னார். ஆனா இவர் கொடுக்கிற மாத்திரை காந்தத்துல ஓட்ட மாட்டேங்குது. அப்புறம் எப்படி இரும்பு சத்து மாத்திரை என்று நான் நம்புறது...

குடிகாரன் கையில் காந்தத்துடன் அலம்பல் செய்து கொண்டிருந்தது சிரிப்பை வரவழைத்தாலும். இவனை விட்டால் இவன் கடை பெயரை கெடுத்து விடுவான் என்ற எண்ணமும் ஓடியது. காஞ்சிபுரம் பாபு அண்ணன் நினைவுகள் சுழல ஆரம்பித்தது.. சிரமப்பட்டு நிகழ் காலத்தில் இருந்தேன்...

எனக்குன்னு எங்கிருந்து தான் வருவானுங்கலோன்னு தெரியலைண்ணே என்றான் பாலா.

சார், இப்ப உங்களுக்கு காந்தத்துல ஓட்டுற மாத்திரை வேணுமா இல்லை டாக்டர் எழுதி கொடுத்த மாத்திரை வேணுமா?

காந்தத்துல ஓட்டுற மாத்திரை தாம்பா ஒரிஜினல் மாத்திரை.. அது தான் வேணும்..

பாலா, அண்ணனுக்கு அனோபர் மாத்திரை கொடுப்பா...

என்னை யாரும் ஏமாத்த முடியாது என்று கூறியபடி சென்றான் குடிகாரன், சந்தோஷத்துடன்..

அண்ணே மாத்திரை எப்படின்னே காந்தத்துல ஓட்டும்..

அந்த மாத்திரை கார்போனில் அயன் கொண்டது. அது மட்டும் காந்தத்துல ஓட்டும்.

இது எப்படின்னே உங்களுக்கு தெரியும்...

பாபு அண்ணன்னு ஒருத்தர் இருந்தார்...

நினைவலைகள் தாலாட்ட ஆரம்பித்தது...

தொடரும் 
நான்காவது பகுதியை படிக்க தொடரும் என்ற வார்த்தையை சுட்டவும் 

நினைவுச் சுழல் - 4

முதல் பகுதியை படிக்க

என்னை விட ஆறு வயது பெரியவர். காஞ்சிபுரத்தில் வேலை செய்த அனைவருமே அவரை மரியாதையுடன் தான் பார்ப்போம். ஒரு காலத்தில் காஞ்சிபுர மருந்து விற்பனை பிரதிநிதிகள் சங்கத்திற்கு ஒருங்கினைப்பாளறாய் இருந்தார். அவர் நிறுவனத்தில் விற்பனை துறையில் அவர் தான் எப்பொழுதும் நம்பர் ஒன். பெரியார் மீது பெரிய ஈடுபாடு கொண்டவர். சமூக சீர்திருத்தம் வேண்டும் என்று வலியுறுத்துபவர். ஆனால் ஆலடி பிள்ளையார் கோயில் தெருவில் உள்ள விநாயகரை வணங்கி விட்டு தான் காலையில் வேலைக்கு செல்வார்.

அண்ணே பெரியார் கொள்கை பிடிக்கும் அப்படின்னு சொல்றீங்க. புள்ளயாரையும் கும்பிடுறீங்க... புரியல...

ஹ ஹா... சுரேசா, பெரியார் கடவுள் விரோத கொள்கை மட்டும் தான் கொண்டிருந்தார்னு நினைப்பா உனக்கு...

இல்லை..

அப்புறம் ஏன் குழப்பிக்கிற..

அப்படின்னா கடவுளை நம்பலாமா?

பெரியாரை நான் படிக்க ஆரம்பிச்சது இருபதாவது வயசுல.. ஆனா புள்ளையார என் மனசில சின்ன வயசுலேயே உக்கார வச்சுட்டாங்க... ஒரு கட்டிடத்தின் அடித்தளத்தையே மாத்தி வைக்கிறது கொஞ்சம் கஷ்டம் தான்... புரிஞ்சுதா?

நான் மண்டையை சொரிந்தேன்...

டீ கடைக்கு போலாமா?

மாவட்ட ஆட்சியர் அலுவலகத்தில் அன்பு தேநீர் கடையில் சென்று உட்கார்ந்தோம்.. எங்களை பார்த்தவுடன் மாஸ்டர் இரண்டு கண்ணாடி குவளைகளை கழுவி ஒரு கரண்டி சர்க்கரையை போட்டார்...  கடை பையன், டிஷ்யூ காகிதமாய் மாறியிருந்த நேற்றைய செய்திதாளில் இரண்டு மசால் வடைகளை கொண்டு வந்து கொடுத்தான்...

சுரேசா, கும்பிட்டா தான் நம்பர் ஒண்ணா இருப்பேன் அப்படின்னு இத்தனை கால நம்பிக்கை மூடநம்பிக்கை அப்படின்னு தெரிஞ்சாலும், மாத்திக்க முடியல... உள்ளுக்குள்ள ஓரத்தில அந்த நம்பிக்கை ஆழமா வேர் விட்டு இருக்கு.. என்னிக்கு என் நம்பர் ஒன் பதவி பறி போகுதோ அன்னிக்கு தான் நான் புள்ளையாரை மறப்பேன் அப்படின்னு நினைக்கிறேன்...

பாபு அண்ணனின் வித்தியாசமான சிந்தனைகளில் இதுவும் ஒன்று என்பதோடு வாதம் செய்ய முயற்ச்சிக்கவில்லை...

தொடரும்
ஐந்தாவது பகுதியை படிக்க தொடரும் என்ற வார்த்தையை சுட்டவும் 

நினைவுச் சுழல் - 5

முதல் பகுதியை படிக்க

மேற்கில் சூரியன் இறங்கி கொண்டிருந்தான்... மூன்றரை மணி அளவில் முன் வாசல் வழியாக முகத்தில் சூடு வைத்து நிகழ்காலத்தில் நிலைக்க வைத்தான். கடை பேனர் ஒன்றை எடுத்து கடைக்கு முன் திரைச்சீலை போல் தொங்க விட்டு கடைக்குள் காற்று நுழைவை தடுத்து, இட்லி பானையாக்கி உள்ளே உட்கார்ந்து வேக ஆரம்பித்தோம்...

ஐந்து மணிக்கு பக்கத்தில் இருக்கும் தேநீர் கடையில் தேநீர் அருந்த பத்து நிமிட அனுமதி கிடைக்கும். தின்பண்டங்களும் சக்கை போடு போடும் கடை அது... அந்த கடைக்குள் இருக்கும் ஈக்களை விட மக்கள் நடமாட்டம் அதிகமாக இருக்கும்... ஒரு பக்கம் ரீங்காரமிட்டபடி ஈக்களை கொல்லும் விளக்கு இயந்திரங்கள் ஓயாமல் உயிரழிப்பு வேலையில் ஈடுபட்டுக் கொண்டு இருக்கும்.. மின்சார கம்பிகளில் சிக்கி பட படார் என்று வெடிக்கும் ஈக்களை காண சில சிறுவர்கள் அதன் அருகிலேயே இருப்பதும் உண்டு... 

ஒரு ஸ்ட்ராங் காப்பி என்று சொல்லி விட்டு மூலையில் உள்ள நாற்காலியில் உட்கார்ந்தேன்.

பலகாரங்களுக்கு கொடுக்கும் செய்தி தாளின் ஒரு பகுதி ஆங்காங்கே மேஜை மேல் இறைந்து கிடந்தது... காலியாக இருந்திருந்தால் படிக்க நேரம் கிடைத்து இருக்கும்... கூட்டம் அதிகமாக இருந்ததால் வெளியில் என் கண்கள் வெளிச்சங்களை பிரதி எடுத்துக் கொண்டிருந்தது...

அந்த நேரத்தில் இரண்டு இரு சக்கர வாகனங்களில் நான்கு மருந்து விற்பனை பிரதிநிதிகள் வந்து இறங்கினர்... கண்களின் வேலையே மூளை மறந்து, வழக்கமாய் ஆகி விட்ட  நினைவலைகளில் சிக்கி சுழன்றது..

சிவசுப்பிரமணியன்,
கோபிநாத்,
அருண்,
மற்றும்
செந்தில்.

வேலூரில் இவர்கள் நால்வரையும் தனி தனியாக காண்பது  அபூர்வம். 

மச்சான், அந்த பொண்ணு ரொம்ப பந்தா பண்றாடா? 

இது கோபி.

ஆமா மச்சான் அந்த ஆனந்த் பய கூட ஓவரா வழிஞ்சிகிட்டு, நம்ம கிட்ட சண்டைக்கு வரான்...

இது செந்தில்.

டேய், விடுங்கடா... அவங்கள போய் பெரிய ஆளா ஆக்கி கிட்டு... நாம நம்ம வேலைய பாப்போம்..

இது அருண்.

மச்சி, ஒரு பெரிசு போகுது. அவர் சங்கத்தில் சந்தா கட்டிட்டாரான்னு கேட்டு கலாய்ப்போம். வாங்கடா.

இது சிவசு.

காம்ரேட்...

நான்கு பெரும் ஒரே நேரத்தில் கூப்பிட்டதால் சோளிங்கர் செல்லும் பேருந்தை தேடிக் கொண்டு இருந்த என்னை பேருந்து நிலையமே திரும்பி பார்த்தது...

சொல்லுங்க தோழர் என்றேன் நான்.

wochardt , FDC மருந்துகளை தடை செய்ய சொல்லி போராட்டம் நடக்குதே அதப் பத்தி தெரியுமா, தோழர். -அருண்.

டேய், தடை செய்ய சொல்லி இல்லடா, புறக்கணிக்க சொல்லி, boycott ... -கோபி 

அன்று தொடங்கிய எங்கள் நட்பு நான் மேலாளர் ஆகும் வரை தொடர்ந்தது. கால சூழ்நிலை பிரதிநிதி வேலையை தொலைக்க வைத்த பொழுது பல்வேறு நல்ல நட்புகளும் கண்ணுக்குள் மட்டுமே நின்றது..

சார், காப்பி... என்று டங் என்று வைத்தான் கடை பையன்.. 

தொடரும் 
ஆறாவது பகுதியை படிக்க தொடரும் என்ற வார்த்தையை சுட்டவும்