Sunday, May 14, 2017

நல்லதே விதைப்போம்



பாரத ஸ்டேட் வங்கி அருகில் உள்ள சாலை பந்தய சாலைக்கே உரிய  ஏற்றத்துடன் வளைந்து செல்லும். அங்கிருந்த அரச மரம் கோடை காலம் தொடங்கி விட்டது என்று அறிகுறியாக இலைகளை உதிர்த்துக் கொண்டிருந்தது. என் வருகையை வரவேற்பது போல சாலைகளில் சிதறிக் கிடந்தன அரச மரத்தின் காய்ந்த இலைகள். என் வண்டியின் வேகத்தால் எழுந்த காற்று விசையில் அவை பறக்க ஆரம்பித்தது. இதே வேறொரு தருணம் என்றிருந்தால் நானும் பறக்க ஆரம்பித்து இருப்பேன். 

அந்த அழகை ரசிக்கவே நான் பலமுறை அந்த சாலையில் பயணம் செய்தது உண்டு. அந்த நேரத்தில் பஜாஜ் நிறுவனத்தின் தயாரிப்பான விண்ட் பைக்கின் விளம்பர இசை என் காதுகளில் ஒலிப்பது போல் தோன்றும். 

ஹூ வா ஹூ வா 
ஹூ வா ஹூ வா 

என்று காற்றின் ஓலத்துடன் செல்லும் அந்த விளம்பர இசை என் நெஞ்சை விட்டு என்றும் அகன்றதில்லை. 

ஆனால் இன்றோ என் மனம் இதை எதையும் பதிவு செய்யவில்லை. மன ஈடுபாடு இல்லாமல், இயந்திர கதியில் வண்டிகளை ரிப்பேர் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

"அண்ணே! வண்டி ரெடியாயிடுச்சுண்ணே எடுத்துக்குங்க..." என்றேன் நான்.

"வழக்கமா டெஸ்ட் ரைட் போயிட்டு தானே வேண்டிய கொடுப்ப! இன்னிக்கி என்ன புதுசா? போய் ஓட்டி பார்த்துட்டு வண்டிய கொடு," என்று உரிமையுடன் சொன்னார் என் ரெகுலர் கஸ்டமர், முனியன்...

எப்பவும் சரி செய்த வண்டியை ஓட்டிப் பார்த்து வண்டியின் சத்தத்தை உள்வாங்கி எங்கேனும் பிரச்சினையை சரி செய்யாமல் விட்டு விட்டேனா என்று சரி பார்த்து விட்டு வண்டியை கொடுப்பது தான் என் வழக்கம். ஆனால் இன்றோ அந்த மனநிலையில் நான் இல்லை என்பது அவருக்கு தெரியாதே! அவர் மனம் நோகக் கூடாது என்று வண்டியை எடுத்து கொண்டு வந்து விட்டேன். தூரத்தில் போக்குவரத்து சமிக்கை , பச்சை விளக்கில் இருந்து சிகப்பு விளக்குக்கு மாற போகிறேன் என்று நொடிக்கணக்கை துவங்கி இருந்தது.

5
4
3
2
1

மஞ்சள் நிறம்..

நான்  போக்குவரத்து சமிக்கை அருகே வரவும் சிகப்பு விளக்கு மாறவும் சரியாக இருந்தது. தன்னிச்சையாய் பிரேக் அடித்து நிறுத்தினேன். பின்னால் வந்தவனுக்கு,  வெயில் மண்டையை பிளந்ததால் சூடானான். 

"அதான் டிராபிக் போலீஸ் யாரும் இல்லையே, போக வேண்டியது தானே," என்று எரிந்து விழுந்தான்.

சண்டை போடும் எண்ணம் தோன்றா அளவுக்கு பிரச்சினைகளில் மூழ்கி இருந்ததால் கண்டும் காணாமல் வெயிலில் வாடினேன். வேறு வழியில்லாமல் அவனும் என் அருகில் நின்று பச்சை விளக்கு மாற காத்திருந்தான். அவன் வண்டியில் இருந்து எழுந்த வித்தியாசமான சத்தம் அப்பொழுது தான் என் காதுகளில் விழுந்தது. தலைக்கு மேல வெள்ளம் போனாலும் உள்ளுக்குள் உறங்கி கொண்டிருக்கும் கடமை உணர்வு எழுந்து வந்து விடுகிறது. எவனோ ஒருவனின் பிரச்சினை என்று கடந்து போக முடியாமல் திணறினேன். ஏற்கனவே உரசிய தீப்பொறியை அணையாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் சூரியன். ஆனது ஆகட்டும் என்று ஒரு கனைப்புடன் ஆரம்பித்தேன்.

"சார் உங்க வண்டியில எஞ்சின் ஆயில் இல்லாம ஒட்டிக்கிட்டு இருக்கீங்க. தயவு செய்து சீக்கிரம் மாத்திடுங்க. இப்பவே கிளச் அடி வாங்கி இருக்கு. கண்டுக்காம விட்டீங்கன்னா கியர் ஷிப்ட்டிங் அடி  வாங்கும்... கியர் ஷிப்ட்டிங் போனா கிளச் பிளேட் அடி வாங்கும்.. அப்புறம் கனெக்டிங் ராட் போகும் அப்புறம் ஹெட் அவுட் ஆகும் அப்புறம் ஹெட் ரேக் காலியாயிடும். சின்ன செலவு.. யோசிச்சீங்கன்னா பெரிய செலவா வச்சிடும், " என்றேன் நான்.

எரிக்கும் வெயில் பத்தாது என்பது போல், அவன் பார்வையும் என்னை சுட்டெரிக்க ஆரம்பித்தது. அதற்குள் பச்சை விளக்கு விழுந்து பெரிய சண்டையில் இருந்து என்னை காப்பாற்றியது போக்குவரத்து சமிக்கை. நேராக என் கடைக்கு சென்று வண்டியை முனியன் அண்ணனிடம் ஒப்படைத்து விட்டு சாப்பிட அமர்ந்தோம் நானும் என் உதவியாளர் பழனியும்.

சாப்பிட பிடிக்காமல் கொண்டு வந்திருந்த சாப்பாட்டை பிசைந்த்து கொண்டே உக்கார்ந்து இருந்தேன் நான்.

"என்னண்ணே? இன்னிக்கி எதோ மாதிரி இருக்கீங்க. ஆஸ்பத்திரியில நல்ல நியூஸா சொல்லலியா."

"ஆமாம்பா! இன்னும் பத்தாயிரம் செலவு ஆகும்னு சொல்றானுங்க."

"வாய் பேச முடியாத, ஒரு வண்டியோட, சத்தத்தை வச்சே என்ன பிரச்சினைன்னு நீங்க கண்டுபுடிக்கிறீங்க. பேசுற மனுஷனோட உடம்புல என்ன பிரச்சினைன்னு எந்த டாக்டராலேயும் கண்டுபுடிக்க முடியாத நோய்ன்னு கேக்கும் போது கடுப்பாகுதுண்ணே! என்னா படிச்சானுங்கன்னு தெரியலியே!"

"அப்படி இல்லடா பழனி, நமக்கு தெரிஞ்சது வெறும் 15% தானாம்.. தெரியாதது இன்னும் எவ்வளவோ இருக்காம். அதுல மிகப் பெரிய அதிசயம் மனிதன் தானாம். நம்ம வண்டிகளில் கொஞ்சம் ஸ்பேர் பார்ட்ஸ் தான் இருக்கு.. ஆனா மனுஷ உடம்புல எத்தனை பார்ட்ஸ் இருக்கு தெரியுமா?"

"கொஞ்சோண்டு ஸ்பேர் பார்ட்ஸ் இருக்கிறதால தான் நாம் ரிப்பேர் பண்றதுக்கு வெறும் 20, 30 ன்னு வாங்கி கிட்டு இருக்கோம். அதிகமா இருக்கிறதால தான் அவங்க 250 ரூபாய் வரைக்கும் வாங்கிறாங்க. நாம ஒழுங்கா செய்யலேன்னா நம்மள சும்மா விட்டுடுவாங்களா.. ஆனா அவங்கள மட்டும் எதுவும் கேள்வி கேக்க முடியாது அப்படி தானே."

"நீ வேற ஏண்டா? விடுறா அவங்களும் மனுஷங்க தாண்டா.. அவங்களால முடிஞ்ச வரைக்கும் அவங்க முயற்சி பண்றாங்க."

"எல்லா மந்திரிகளும் போய் அட்மிட் ஆகிறாங்களே RC ஆஸ்ப்பிட்டல் அங்கே நம்ம பாப்பாவுக்கு வைத்தியம் செய்ய முடியாதா?"

"ஒரு தபா போய் அங்கேயும் பார்த்தேன்.. ஆரம்ப செலவே 1.5 லட்சம்னு சொன்னாங்களா அப்படியே ரிவர்ஸ் கியர் போட்டு ஓடியாந்துட்டேன்... உள்ள போயிருந்தா டவுசரை உருவிட்டு தான் விட்டிருப்பானுங்க."

"அதான் இலவச காப்பீடு எல்லாம் இருக்கேண்ணே.. அதுல சேர்ந்து பார்த்துக்கிறது."

"ம்க்கும்... எந்த நோயின்னு தெரிஞ்சா தான் காப்பீடுன்ற பேச்சே வருமாம்.. எந்த நோயின்னு தெரியாதவரை காப்பீடு எல்லாம் பேச்சுக்கே இடமில்லேன்னு சொல்லிட்டாங்க. வேணும்னா செலவு பண்ணி சேருங்க. நோய் என்னன்னு கண்டுபிடிச்சுட்டா திரும்பி பணத்தை வாங்கிக்கலாம்னு சொல்லிட்டாங்க."

"அப்படியாண்ணே?"

"கிட்ட தட்ட 10,15 டாக்டர் பார்த்துட்டோம். ஒருத்தரால கூட கண்டுபிடிக்க முடியல.. கண்டுபிடிக்க முடியலேன்னா RC ஆஸ்ப்பிட்டல் போறது தான் ஒரே வழி."

"என்னன்னே இப்ப தான் 1.5 லட்சம் ஆகும்னு சொன்னீங்க."

"வேற வழி இல்லை. இந்த கடைக்கு இப்ப 2 லட்சம் வரைக்கும் பகடி கொடுக்க ஆளுங்க ரெடியா இருக்காங்க... கடையை கை மாத்தி விட்டுட்டு ஏதாவது ஆலமரம் அரச மரம் அடியிலே பொழப்பை பார்க்க வேண்டியது தான். என்ன வாழ்க்கையை அங்க ஆரம்பிச்சு தான் இந்த நிலைக்கு வந்தேன், வந்த இடத்துக்கே போறது தான் வழின்னா, அதையும் செஞ்சுட வேண்டியது தான்."

"உடுண்ணே.. உன் நல்ல மனசுக்கு அதெல்லாம் ஆகாது."

"விடுறா வேலையை பார்ப்போம்," என்று  கூறிவிட்டு  வண்டிகளை ரிப்பேர் செய்ய தொடங்கினோம் 

 மாலை நெருங்க நெருங்க வானம் கருக்கத் தொடங்கியது. மிதமாக வீசிக் கொண்டிருந்த வெக்கைக் காற்று புழுதியை வாரியெடுத்துக் கொண்டு குளிரை பரப்பத் தொடங்கியது. 

மழை தொடங்கியது.

ஆறு மணிக்கு தொடங்கிய மழை எட்டு மணிக்கு தான் விட்டது. அண்ணா சாலை வழக்கம் போல ஒரு பெரிய சாக்கடை கால்வாயாக மாறியது. முட்டிக் கால் அளவு தண்ணீர் கடைக்கு உள்ளேயும் வருவேன் என்று ஒவ்வொரு வண்டி செல்லும் போதும் பயமுறுத்தி பயமுறுத்தி சென்றது.

கடையை மூடி விட்டு செல்வோம் என்று கடையை கட்டத் தொடங்கினோம். மழை நின்று தூரல் போட்டுக் கொண்டு இருக்கிறது.

தூரத்தில் ஒரு ஆங்கிலேய மனிதர் தன வண்டியை உதைத்து கொண்டு இருக்கிறார். வண்டி ஸ்டார்ட் ஆக மாட்டேன் என்கிறது. சோர்ந்து போய் அங்குமிங்கும் பார்த்தவருக்கு என் கடையின் போர்டு நம்பிக்கை அளித்தது. மெதுவாக வண்டியை தள்ளியபடி கடை அருகே வந்தார் அந்த ஆங்கிலேயர் 

"பாஸ் ஸ்டார்டிங் டிரபுல்  (Boss starting trouble )"

நான் எழுந்து வந்து வண்டியின் சாவியை அனைத்து மீண்டும் உயிர்ப்பித்தேன். கிக்கரை உதைத்தேன். வண்டி ஸ்டார்ட் ஆகும் எந்த அறிகுறியும் தெரியவில்லை. பிளக் அடாப்டரை கழற்றினேன் பிளக் வயரை என்ஜின் அருகே வைத்து, 

"பழனி ஸ்டார்ட் பண்ணு"

பழனி ஸ்டார்ட் செய்ய நெருப்பு பொறி அந்த வயரில் இருந்து சிறு சத்தத்துடன் வெளி வருகிறது.

சாவியை ஆப் செய்தேன்.

"அண்ணே! லைன் எல்லாம் சரியா தான் இருக்கு. ஆனா இதை விட்டா நமக்கு வேற வழியில்லை.. நாளைக்கு பாப்பாவுக்கு ஆஸ்பத்திரியில் செலவு செய்ய பத்தாயிரம் சொன்னீங்களே. இது தான் சரியான சான்ஸ். கார்புரேட்டர் போயிடுச்சு அது போயிடுச்சு இது போயிடுச்சுன்னு சொல்லி ஒரு 10000 தீட்டிடலாம் ணே. நம்மள சுரண்டன வெள்ளைகாரன நாம சுரண்டுறது தப்பில்லைண்ணே!"

நான் நிமிர்ந்து வெள்ளைக்காரனை பார்த்தேன். ஆங்கிலேயர் சிறு புன்னகையுடன் எங்களை பார்த்து கொண்டிருந்தார்.

"அவருக்கு ஒன்னும் புரியாதுண்ணே. நீ மட்டும் ஊம்னு சொல்லுண்ணே நான் பேசிக்கிறேன்."

"எங்க எவனை நான் கஷ்டப் படுதினேன்னு தெரியல, அதனாலேயே என் குழந்தை கஷ்டப்பட்டுக்கிட்டு இருக்குதோன்னு  நினைச்சுகிட்டு இருக்கேன்.. அதனால இந்த தப்பை மட்டும் செய்ய வேணாம். நாம் நேர்மையா இருந்தா நடக்க வேண்டியது தானா நடக்கும், இதான் என் பாலிசி. அது உனக்கு தெரியுமில்ல."

பழனி சோர்ந்து போய் ஓரமாய் அமர்ந்து விட்டான். 

கடமையா பாசமா என்று போட்டி வரும் போது என்னிடம் மட்டும் தான் கடமை வெல்கிறதா என்று கேள்வி எழுந்தது. அதற்கு பதிலும் தொடர்ந்தே வந்தது, இல்லை என்று.

நான்  பிளக் அடாப்டருக்கு செல்லும் வயரை தண்ணீரின்றி துடைத்தேன். பிறகு பிளாக் அடாப்டரின் இரு பகுதியையும் ஊதினேன். பிறகு வயரில் பிளாக் அடாப்டரை சொருகி பிளக்கில் சொருகினேன். சாவியை ஆன் செய்து வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்தேன். வண்டி ஸ்டார்ட் ஆகி விட்டது. 

"ஓகே சார்.. 10 rupees சார்."

ஆங்கிலேயர் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தார். பர்ஸை திறந்து பத்து ரூபாயை எடுத்து கொடுத்தார். கூடவே ஒரு விசிட்டிங் கார்டை எடுத்து கையில் வைத்துக் கொண்டார்.

"தம்பி எனக்கு தமிழ் நல்லா தெரியும்," என்றார் ஆங்கிலேயர் 

எனக்கும் பழனிக்கு தூக்கி வாரிப் போட்டது.

"நீங்க பேசியதெல்லாம் கேட்டேன். ரொம்ப ஆச்சரியமா இருந்துச்சு. தேவைக்கும் கொள்கைக்கும் நடக்கும் போராட்டத்தில் எப்பவும் தேவை தான் ஜெயிக்கும். முதல் முறையா கொள்கை ஜெயிக்கிறதை பார்க்கிறேன்."

இவ்வளவு அற்புதமாக ஒரு ஆங்கிலேயரால் தமிழ் பேச முடியுமா என்று வியப்பில் வாய் பிளந்து நின்று கொண்டிருந்தேன்.

"நானும் ஒரு டாக்டர் தான். உங்க மகளுக்கு எதோ பிரச்சினை என்பது மட்டும் புரிஞ்சது. என்ன பிரச்சினையாய் இருந்தாலும் சரி, சரி பண்ணிடலாம். அதுக்கு நான் கியாரண்டி. நீ ஒரு பைசா கூட தர வேணாம் எல்லா செலவும் நான் பார்த்துக்கிறேன்."

ஆங்கிலேயர் கார்டை எடுத்து நீட்டுகிறார்.

"இந்தா என் கார்டு. நாளைக்கு உன் குழந்தையோடு வந்து என்னை பாரு."

நான் கார்டை பார்த்தேன் . 

அதில் உள்ள பெயரோ அலைபேசி எண்ணோ என் கவனத்தை ஈர்க்கவில்லை. CHIEF DOCTOR, RC RESEARCH HOSPITAL என்ற வாசகம் மெலிதாக என் சோகங்களை துடைத்து எரிந்து புது நம்பிக்கையை ஊட்டியது.

[முற்றும்] 

Friday, November 4, 2016

தந்தை - வெட்டி பிளாக்கர்ஸ் சிறுகதை போட்டிக்கு அனுப்பிய கதை

"எதிரிக்கு எதிரி நண்பன்டா... "

"இருந்துட்டு போங்க"

அப்பாவும் மகனும் இப்படியா பேசிக்கொள்வது என்று ஓரமாக நின்று வேடிக்கை பார்த்தபடி நான்.

முதலில் பேசியது என் தாத்தா. நானும் என் தாத்தாவும் நண்பர்கள் என்ற தொனியில் எக்காளமிட்டபடி...

என் மகன் எனக்கு எதிரி இல்லை என்பது போல் உதட்டில் புன்முறுவலை தாங்கியபடி இரண்டாவதாக பேசியது என் தந்தை.

எதிரும் புதிருமான, இரு துருவங்களிக்கிடையே தத்தளித்தபடி நான்...

அப்பாவின் அப்பா, என் தாத்தா, முன்னோர்கள் சொல்லியது தான் வேதவாக்கு என்று நிற்பவர். முன்னோர்கள் முட்டாள்கள் இல்லை என்று பழங்கால கதைகளில் ஊறி திளைப்பவர். மழை எதனால் வருகிறது என்றால் வருண பகவானால் வருகிறது என்று இன்றும் நம்பிக் கொண்டிருப்பவர். அவரது நம்பிக்கையே அவரின் இருப்புக்கு ஆதாரமாகியதால், அஸ்திவாரத்தை ஆட்டினால் ஆடிப் போய் கோபத்தின் உச்சியில் சென்று அமர்ந்து கொள்ளும் பழக்கம் உள்ளவர்.

அப்பாவோ எதையும் ஆய்வு செய்யாமல் அதை நம்ப மாட்டார். அனைத்தையும் படிப்பார். படித்ததை மறு ஆய்வு செய்து, புரிதலை மேம்படுத்தி கொள்வார். அதற்கு ஒரு வகையில் உதவி புரிவது அவரது அப்பாவுடன் அவர் நடத்தும் வாதங்கள்.

"பேராண்டி, மழை எங்கிருந்துடா வருது?"

"அது வந்து தாத்தா, தண்ணி எல்லாம் ஆவியாகி மேலே போய் குளிர்ந்து திரும்பவும் தண்ணியாகி கீழே வருது" என்றேன் நான்.

"நம்ம ஊரு ஏரிக்கரை தண்ணி தினமும் தான் ஆவியாகுது, ஏன் தினம் பெய்ய மாட்டேங்குது?"

"அது தெரியலியே தாத்தா?"

"அப்படி வாடா பேராண்டி வழிக்கு... இப்ப தெரியுதா வருண பகவான் மகிமை"

இரு தாத்தா அப்பா கிட்ட கேட்டுட்டு வரேன். 

தாத்தா சொன்னதை கேட்டதும் அப்பா சிரித்தார்.

"அது தினமும் தாண்டா பெய்யுது, ஆனா இங்க பெய்யல, அடிக்கிற காத்துல வேற எங்கேயோ பெய்யுது"

"அப்ப தினமும் மழை பெய்யுதாப்பா?"

"மழை தினமும் தாண்டா பெய்யுது. நிலத்துல பெய்யும் மழைய விட கடல்ல பெய்யும் மழை அளவு அதிகம்டா. அது நமக்கு தெரியறதில்ல. அதனால தாத்தா அப்படி சொல்றார்."

தாத்தாவிடம் சென்று தந்தை சொன்னதை சொன்னதும் சிறிது எரிச்சலடைந்தார் தாத்தா. 

"சரிடா பேராண்டி நீ சொல்றதே கரெக்டுன்னு வச்சுக்குவோம். இந்த மழை தண்ணி எல்லாம் காத்துல எப்படி மிதந்துகிட்டு இருக்குது. சில நேரங்களில் ஐஸ் கட்டி மழை கூட பெய்யுது. புவி ஈர்ப்பு விசை அப்படி இப்படின்னு அளப்பீங்களே, இந்த ஐஸ் கட்டிகள் எல்லாம் எப்படி அந்தரத்துல நிக்குது."

அதானே என்று ஆச்சரியப்பட்டேன் நான்.

தாத்தாவுக்கு ஒரே குஷி. மீண்டும் வருண பகவான் கதையை எடுத்து விட்டார்.

நேராக தந்தையிடம் வந்தேன். நடந்ததை சொன்னதும் மீண்டும் புன்னகைத்தார். தன்னுடைய லேப்டாப்பில் கூகிள் பக்கத்தை வரவழைத்தார். எப்படி மழை அந்தரத்தில் நிற்கிறது என்று விளக்கி சொன்னார். 

"ஏம்பா, தாத்தா புரிஞ்சுக்க மாட்டேங்கிறார்."

"ஒவ்வொருவர் சுயமும் எதோ ஒரு அடையாளத்தில் தொங்கியபடி இருக்குது டா. அந்த அடையாளம் தொலைஞ்சுடுச்சுன்னா வாழ்க்கையே முடிஞ்சுடுச்சுன்னு சிலர் நம்புறாங்க. அதனால அந்த அடையாளத்தை கெட்டியா புடிச்சுகிட்டு அதை விட முடியாம அவஸ்தை படுறாங்க. இது எல்லோருக்கும் பொருந்தும்."

"நீ சொல்றது எனக்கு புரியல பா"

"உனக்கு ஒரு காலம் வரும் அப்ப புரிஞ்சுக்குவ."

"சரி தாத்தாவை மடக்க ஏதாவது ஒரு கேள்வியை சொல்லேன். நான் போய் அவரை நோன்டுறேன்."

"பாவம்டா அவரு"

"பரவாயில்ல, நீ சொல்லு பா."

"நீ முடிவு எடுத்திட்ட, சரி சொல்றேன் கேட்டுக்க."

"நெருப்பு இல்லேன்னா சூரியன் இல்ல, அப்ப சூரிய பகவான் வேற அக்னி பகவான் வேற அப்படின்னு ஒன்னு கிடையாது. அப்புறம் ஏன் ரெண்டு பேரையும் தனி தனியா கும்புடுறீங்க? சூரிய பகவான் பெரியவரா அல்லது அக்னி பகவான் பெரியவரா?"

இதை கேட்டால் நானும் அவருக்கு எதிரி ஆகி விடுவேனா என்று யோசித்தபடி அப்பாவின் அப்பாவை நோக்கி சென்று கொண்டிருக்கிறேன் நான்...

தந்தை - வெட்டி பிளாக்கர்ஸ் சிறுகதை போட்டிக்கு அனுப்பிய கதை

" இனிமேல் எங்க கையில எதுவும் இல்ல... சாரி." என்று மருத்துவர் கூறிய பொழுது, எத்தனையோ சினிமா படங்களில் பார்த்த இந்த காட்சி, எனக்கும் ஏற்படும் என்று எப்பொழுதும் நினைத்து பார்த்ததே இல்லை.

அரசு ஆஸ்பத்திரி என்பதால் இப்படி கூறுகிறார்களோ? தனியார் மருத்துவனைக்கு கொண்டு சென்றால் பிழைக்க வைத்து விடலாமோ என்ற எண்ணம் ஒரு கணம் எழுந்தாலும், ஒரு வேளை தனியார் மருத்துவனையில் உயிர் பிழைத்தாலும், உயிர் பிரியும் வரை நடை பிணமாக தான் தந்தை வாழ்வார் என்ற நினைப்பு அயர்ச்சியை கொடுத்தது. அப்படியே ஒரு ஓரமாக வெற்றிலை குட்கா கரை படிந்த படிக்கட்டு அருகில் அமைதியாக அமர்ந்தேன். நிற்கும் சக்தியை தந்தையின் நினைவலைகள் களவாடிக் கொண்டதோ என்னவோ?

"ஏம்பா நம்ம கிட்ட பணமா இல்ல, ஏன் அரசு ஆஸ்பத்திரிக்கே போகணும்னு நினைக்கிறீங்க?"

"காசு இல்லாமல் எத்தனையோ பேர் அரசு ஆஸ்பத்திரி தான் கதின்னு கிடக்கும் பொழுது,காசு இருக்குதுன்னு நாம சிஸ்டத்தை பைபாஸ் செஞ்சு போனா அது நம் கூட வாழுற சக மனிதர்களுக்கு செய்ற துரோகம டா ஐயா" 

என்ன ஆனாலும் அரசு ஆஸ்பத்திரி தான், ரயில் பயணங்களில் ஜெனெரல் கம்பார்ட்மெண்ட் தான், என்று அவர் உலகமே இன்னும் 1947 ல் இருப்பதாக பல சமயம் உணர்ந்ததுண்டு.

ஒருமுறை ஜெனெரல் கம்பார்ட்மெண்டில் அவருடன் பயணித்த பயணம் என்னால் வாழ்நாள் முழுவதும் மறக்க முடியாதது. கூட்ட நெரிசலில் உள்ளேயும் போக முடியாமல் டாய்லெட் அருகில் நின்று கொண்டு சென்றதும், ஒவ்வொரு முறை யாராவது ஒருவர் டாய்லெட் பயன்படுத்தி விட்டு கதவை கூட மூடாமல் சென்று விடும் பொழுதும் குமட்டிக் கொண்டு வந்தது. காற்று வாங்கலாம் என்று கதவருகே நின்று கொள்ளலாம் என்று நினைத்து தந்தையிடம் சொன்ன பொழுது வேண்டாம் என்று தடுத்து விட்டார். ரயிலை விட்டு இறங்கியதும் அதற்க்கான காரணத்தையும் சொன்னார். யாராவது மலம் கழிக்கும் பொழுது போகும் வேகத்தில் படிக்கட்டு அருகில் நிற்கும் நபர் மீது தெறிக்கும் என்று சொன்ன பொழுது,

"உங்களுக்கு எப்படி தெரியும்?"

ஒரு முறை இண்டர்வியூ செல்வதற்காக சென்ற முதல் ரயில் பயணத்தில் இது போல் நடந்தது என்று சொன்னார்.

ஏன்பா இப்படி கஷ்டப் படனும் என்று கேட்டால், நான் மட்டுமா கஷ்டப் பட்டேன் என்று பதில் கேள்வி கேட்பார். நான் கேட்ட பல கேள்விகளுக்கு பதில் கேள்வி தன பதிலாக கிடைத்திருக்கிறது.

இது போன்ற நடைமுறைக்கு ஒத்து வராமல்,ஒரு கொள்கையுடன் வாழ்ந்து வந்ததால் என் அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் பலசமயம் வாக்குவாதம் நடக்கும். எல்லா சண்டையிலும் என் தந்தை கோபத்துடன் எதுவும் பேசாமல் வீட்டை விட்டு எங்காவது சுற்றி விட்டு நானும் தங்கையும் உறங்கிய பிறகு வீட்டுக்கு வருவதே வழக்கமாய் இருந்தது. அப்படி ஒரு நாள் வெளியில் போய் திரும்பி வந்தவருக்கு ஒரு அதிர்ச்சி காத்துக் கொண்டிருந்தது... என் தாய் கோபித்துக் கொண்டு எங்கோ சென்று விட்டார். 

என் அம்மாவை தேடிய என் தந்தை அவர் வேறு யாரோ ஒருவருடன் குடும்பம் நடத்துவது தெரிந்ததும், தேடலை கை விட்டு விட்டார்.

அதன் பிறகு எங்கள் வீடு அமைதியாக இருந்தது. நாங்கள் மூவரும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தோம், இதோ இது வரை.


"சார் உங்களை அந்த பெரியவர் கூப்பிடுறார்," என்று நர்ஸ் கூறியதும் விழுந்து அடித்துக் கொண்டு உள்ளே சென்றேன்.

"என்னப்பா?"

"என்னய்யா.... சொன்னாங்க.... டாக்டருங்க..." குரல் மெலிதாக, மூச்சு திணறலுடன் ஈனஸ்வரத்தில் முனகினார்.

".........." 

என் கண்கள் கலங்குவதை பார்த்து விட்டார்.

"எத்தனை... நாள்?"

நாக்கில் வார்த்தைகள் எழவில்லை. பிளஸ் டூ தேர்வில் மதிப்பெண் கம்மியாக எடுத்ததை கூற முடியாமல்,  வார்த்தை வராமல் நான் நின்ற பொழுது, என் நிலைமை அவர் எப்படி புரிந்து கொண்டாரோ அதே போன்று புரிந்து கொண்டார். பல சமயங்களில் தோற்று போய் நான் நிலை குலைந்து நின்ற பொழுதெல்லாம் என் மன ஓட்டங்களை அவர் புரிந்து கொண்டதுண்டு.

அன்று அவர் சொன்னது எனக்கு இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது. 

"ஐயா வாழ்க்கை ரேஸ் இல்லடா... ஜாலியா வாழனும்... காசு பணம் சேர்த்தா தான் ஜாலியா இருக்க முடியும்னு இந்த உலகம் நம்புது, அதனால் தான் எல்லோரும் ஓடு ஓடுன்னு ஓடுறாங்க... ஆனா எப்படியா பட்ட வாழ்க்கையையும் வாழ தெரிஞ்சுக்குறதுல தான் ஜாலி இருக்குது. நீ நேர்மையா இத்தனை மார்க் எடுத்ததே எனக்கு பெருமை தான்." 

இங்க வா என்று அருகில் கூப்பிட்டார். 

"அம்மாவுக்கு...."

"சொல்லிடறேன் பா."

" தங்கச்சிக்கு... "

"சொல்லிடறேன் பா."

"முதல்ல.... சொல்லு... "

"சரிப்பா"

என்று சொல்லி விட்டு போனை எடுத்து கொண்டு வெளியே வந்தேன், தங்கைக்கு தகவலை சொல்லி விட்டு, வரும் வழியில் அம்மாவுக்கும் தகவல் சொல்லி விட சொன்னேன். 

என்னை விட என் தங்கைக்கு அம்மா மீது பாசம் அதிகம். என்னை விட என் தங்கை மீது அப்பாவுக்கு பாசம் அதிகம். 

அப்பாவின் பிளட் க்ரூப் ஓ பாசிடிவ். அம்மாவின் பிளட் க்ரூப் ஏ பாசிடிவ். என் பிளட் க்ரூப்  ஏ பாசிடிவ். என் தங்கையின் பிளட் க்ரூப் பி பாசிடிவ். 

கல்லூரியில் இது சம்பந்தமாக படித்த பொழுது, ஒரு ஏ பிளட் க்ரூப் மற்றும் ஓ பிளட் க்ரூப் கொண்ட பெற்றோர்களுக்கு பி பிளட் க்ரூப் குழந்தை பிறக்க வாய்ப்பே இல்லை என்று தெரிந்து என் தங்கையின் பிளட் க்ரூப்பில் எதோ தவறு இருக்கிறது என்று பல லேப் க்கு என் தங்கையை அழைத்து கொண்டு சென்று டெஸ்ட் செய்தேன். எல்லா இடத்திலும் வந்த ஒரே ரிசல்ட் பி பிளட் க்ரூப் தான். தவறு பிளட் க்ரூப் டெஸ்ட்டில் இல்லை என்று தெரிந்ததும், இதை எப்படி என் தந்தைக்கு சொல்வது என்று தினம் தினம் அவஸ்தையில் நெளிந்தது உண்டு. 

யாருக்கும் உபயோகம் இல்லாத இந்த உண்மை அப்படியே குழி தோண்டி புதைக்கப் பட வேண்டும் என்ற எண்ணம் வந்தாலும், இதுவரை என் தந்தையிடம் இருந்து நான் எதையுமே மறைத்தது இல்லை என்ற அவர் எண்ணத்தை நான் ஏமாற்றுவது போலவே உணர்ந்தேன். 

உள்ளே சென்றேன்.

என் தந்தை நான் வருகிறேனா என்று பார்த்துக் கொண்டே இருந்தார்.

"அம்மாவுக்கு...."

"சொல்லிடறேன் பா."

" தங்கச்சிக்கு... "

"..................."

மெலிதாக புன்னகைத்தார்...

"எனக்கு.... எப்பவோ... தெரியும்... யா"

Tuesday, May 5, 2015

நினைவுச் சுழல் - 1


"சார், சளி புடிச்சிருக்கு, லேசா காய்ச்சல், பயங்கர தலைவலி வேற.. மாத்திர கொடுங்க சார்..."

எதிரில் நின்றவனை உற்றுப் பார்த்தேன். கண்கள் வெண்மையாக இருந்தது. உதடு காய்ந்திருந்தது.

"வாந்தி வர மாதிரி இருக்கா?"

"வாய் கசப்பா இருக்கிறா மாதிரி இருந்தாலும், வாந்தி வர மாதிரி தோனல சார்.."

"என்ன சாப்பிட்டீங்க?"

"இன்னும் எதுவும் சாப்பிடல சார்.."

"மாத்திரை தரேன்.. ஆனா சாப்பிட்டுட்டு தான் சாப்பிடனும் சரியா?"

"என்ன சாப்பிடலாம் சார்?"

"உங்களுக்கு என்ன பிடிக்கும்?"

"பரோட்டா ..."

"அதையே சாப்பிடுங்க"

"என்னங்க சொல்றீங்க "

"வாய்க்கு ருசியா அளவா சாப்பிடுங்க. அதுவே உங்க பாதி நோயை துரத்திடும்.. பணம் எவ்வளவு வச்சிருக்கீங்க.."

"ஒரு அம்பது ரூபா இருக்குங்க.."

"சரி, முப்பது ரூபாய்க்கு மாத்திரை தரேன். மீதி காசில டிபன் சாப்பிட்டுட்டு மாத்திரையை போட்டுக்குங்க."

"சரிங்க."

"ரெண்டே நாள்ல சரியா போயிடும். அதுக்காக மாத்திரையை நிறுத்திடாதீங்க. அஞ்சு நாளைக்கு மாத்திரை கொடுத்திருக்கிறேன்.. மொத்தமும் சாப்பிட்டடனும்."

நியாயப்படி தவறு என்றாலும் மனசாட்சிபடி தவறு இல்லை என்று சமாதானப் படுத்தியபடி அடுத்த நோயாளியை பார்த்தேன். 

நாமக்கல் பேருந்து நிலையம். ராஜன் மெடிகல்ஸ். மருத்துவர் எழுதும் பரிந்துரைப் படி மருந்து எடுத்துக் கொடுக்கும் வேலை.. வயது நாற்பதை கடந்து விட்டதால் சொல்லுக்கு மரியாதை. 

"சார், வேலைக்கு ஆள் வேணுமா சார்?"


"என்ன படிச்சு இருக்கீங்க?"

"பி.பார்ம் சார்."

"அப்புறம் ஏன் இந்த வேலைக்கு வரீங்க? "

"வேற வேலையில் நிம்மதி இல்ல, அதான்.."

என் வயதும், தடை இல்லாத பதிலும் அவருக்கு பிடித்து போனதால் சம்பளம் ஐயாயிரம் ரூபாய் கொடுப்பதாகவும், நாள் படி ஐம்பது ரூபாய் கொடுப்பதாகவும் கூறி என்னை வேலையில் சேர்த்து கொண்டார். ஆறு மாத காலம், நொடி முள்ளுடன் பயணித்து வேகமாக கடந்திருந்தது...

இந்த கால கட்டங்களில் மனசுக்கு நிம்மதியாய் பொழுதுகள் கழிந்தாலும், பழைய நினைவுகள் சில சமயங்கள் கால சக்கரத்தில் சிக்க வைத்து தொலைத்து விடுகிறது.

"சார், பிரான்கோ இந்தியன் சார்..."

தொடரும்
இரண்டாவது பகுதியை படிக்க தொடரும் என்ற வார்த்தையை சுட்டவும்

[மருந்து விற்பனை பிரதிநிதிகள் தங்களை தங்கள் நிறுவனப் பெயரில் தான் அறிமுகப் படுத்திக் கொள்வார்கள். பல நபர்களின் சொந்த பெயர்கள் கூட கால ஓட்டத்தில், அவர்கள் வேலை செய்யும் மருந்து நிறுவனங்களின் பெயர்களாய் மாறி இருக்கும். இவர்களின் பணி கடினமானது என்றாலும், இவர்கள் இன்று என்ன வேலை செய்வது, எந்த ஊருக்கு செல்வது, எந்த மருத்துவரை பார்ப்பது என்ற அனைத்தும் இவர்களே தீர்மானிப்பதால், இவர்கள் என்றும் சோர்ந்து போவது இல்லை. என் வாழ்வின் அனுபவங்களை, எனக்கு அனுபவமே இல்லாத விற்பனை பிரதிநிதிகளின் மேலாளரின் பார்வையில் கோர்த்து வருவேன்... முடிந்த வரை ஒரு வாசகன் பார்வையில் இந்த கதையை புரிய வைக்க முயற்சிக்கிறேன்..]

நினைவுச் சுழல் - 2

முதல் பகுதியை படிக்க

[மருந்து கடைகளில் தங்கள் நிறுவனத்தின் மருந்துகள் இருப்பு குறித்து தெரிந்து கொள்ளவும், தங்கள் நிறுவன மருந்துகள் காலாவதி ஆகாமல் பார்த்துக் கொள்ளவும், போட்டி நிறுவனத்தின் மருந்துகள் விற்பனை அளவை தெரிந்து கொள்ளவும் ஒவ்வொரு மருந்து விற்பனை பிரதிநிதியும் மருந்து கடைகளுக்கு வருகை புரிவார்கள்.]

பிரான்கோ இந்தியன் என்ற பெயரை அந்த விற்பனை பிரதிநிதி கூறியதும் எனக்கு என் நண்பன் செந்தில் நாதனின் நினைவுகளில் சிக்கிக் கொண்டேன்.. செந்தில் நாதன் என் உடன் படித்தவன். விடியங்காடு என்ற கிராமத்தில் ஒரு சில ஆசிரியர்களே பணி புரிந்த பள்ளியில் படித்து கிட்டத்தட்ட ஆயிரம் மார்க்குகள் வாங்கி பி.பார்ம் இட ஒதுக்கீட்டில் கிடைத்து கல்லூரியில் சேர்ந்த முதல் நாளில் ஆங்கில வகுப்புகளை கண்டு மிரண்டவன். ஆனால் தன்னம்பிக்கை என்ற ஆயுதத்தால் முன்னுக்கு வந்த பலரில் இவனும் ஒருவன்..

படிக்கும் காலத்தில் திக்கு வாய். ஆனால் விற்பனை பிரதிநிதி வேலையை கொடுத்த அந்த நிறுவனத்தின் மேலாளர், உனக்கு தன்னம்பிக்கை இருக்கிறது. உன்னால் இந்த துறையில் கொடி கட்டிப் பறக்க முடியும் என்று கூறியதை இன்று வரை நிரூபித்து வருபவன்... தன்னம்பிக்கை மட்டுமே திக்குவாய்க்கு வைத்தியம் என்பதற்கு வாழும் உதாரணம் அவன்...

நாங்கள் சென்னையில் இருந்த பொழுது, வேலைக்கு ஒன்றாக செல்லும் பழக்கத்தை வைத்திருந்தோம்.. இரு வேறு போட்டி நிறுவனங்களின் தொழிலாளிகள் ஒன்றாக வேலை செய்வதை இந்த துறையில் மட்டுமே காணலாம். பல சமயங்களில் ஒரே மருத்துவரை இருவருமே காண வேண்டி வரும்..

இதை என் மேலாளரும் கண்டித்துக் கொண்டே வந்தார்.

"தம்பி, அவன் competitor. அவனுடன் வேலைக்கு செல்வதால் நம் நிறுவன மருந்துகள் விற்கும் வாய்ப்பு மிகவும் குறைவு."

"எப்படி சார், சொல்றீங்க?"

"ஏன்னா? நீ எந்த மருத்துவரிடம், எந்த மருந்து கடையில், எந்த மருந்து பொருளை விக்கிறேன்னு அவனுக்கு தெரிஞ்சுடும் இல்லையா?"

"competitor எங்க எதை எவ்வளவு விக்கிரான்னு கண்டு பிடிச்சு அதை நம் நிறுவனத்துக்கு சாதகமா மாத்திறது தானே ஒரு நல்ல ரெப் புடைய வேலை."

"ஆமா..."

"நான் எங்க எந்த மருந்தை விக்கிறேன்னு என் கூட வந்தா தான் கண்டுபிடிக்க முடியுமா?"

"அது வந்து..."

"சார், விடுங்க சார். என் மேல எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு. எனக்காக எழுதும் டாக்டர் வேற யாருக்கும் எழுத மாட்டார்.."

"இந்த திமிரால தான் நீ அழியப் போற..."

"பாக்கலாம் சார்..."

"தம்பி எவ்வளவு நேரமா கூப்பிடறது?"

தொடரும்
மூன்றாவது பகுதியை படிக்க தொடரும் என்ற வார்த்தையை சுட்டவும் 

நினைவுச் சுழல் - 3



முதல் பகுதியை படிக்க

வயதான நோயாளியாக இருந்தாலும் வெண்கல குரலில் அழைத்து என் நினைவுகளை சாயம் போகும் வானவில்லாய் ஆக்கினார். கூட்டம் கூட ஆரம்பித்தது. கட கட என்று நேரம் ஓட ஆரம்பித்தது. கண் மூடி திறப்பதற்குள் வயிற்று தீ சாப்பாட்டு நேரம் என்று பறை சாட்டியது... கூட்டம் ஓய்ந்தது. இனி ஐந்து மணி வரை நோயாளிகள் வருகை குறைவாகவே இருக்கும். பேருந்து நிலையம் அருகில் இருப்பதால், கடைக்குள் தூசு எளிதில் அண்டி விடும்.. தினமும் துடைத்து அடுக்கி வைத்தால், வாடிக்கையாளர்கள் முகம் சுளிக்காமல் திரும்பி வருவார்கள் என்பதால் மதிய நேரம் பெரும்பாலும் துடைப்பதில் சென்று விடும்.

"அண்ணே ..."

கடையில் உடன் வேலை செய்யும் பாலா அழைத்தான்.

"என்னப்பா என்று திரும்பி பார்த்தேன்..."

கவுண்டரில் ஒரு குடிகாரன் அலம்பல் செய்து கொண்டிருந்தான்.

நான் அவர்கள் அருகே சென்றேன்

"என்ன பிரச்சினை.?"

அண்ணே, நீங்களே நியாயத்தை சொல்லுங்க. டாக்டர் என் சம்சாரத்துக்கு இரும்பு சத்து மாத்திரை எழுதி கொடுத்ததா சொன்னார். ஆனா இவர் கொடுக்கிற மாத்திரை காந்தத்துல ஓட்ட மாட்டேங்குது. அப்புறம் எப்படி இரும்பு சத்து மாத்திரை என்று நான் நம்புறது...

குடிகாரன் கையில் காந்தத்துடன் அலம்பல் செய்து கொண்டிருந்தது சிரிப்பை வரவழைத்தாலும். இவனை விட்டால் இவன் கடை பெயரை கெடுத்து விடுவான் என்ற எண்ணமும் ஓடியது. காஞ்சிபுரம் பாபு அண்ணன் நினைவுகள் சுழல ஆரம்பித்தது.. சிரமப்பட்டு நிகழ் காலத்தில் இருந்தேன்...

எனக்குன்னு எங்கிருந்து தான் வருவானுங்கலோன்னு தெரியலைண்ணே என்றான் பாலா.

சார், இப்ப உங்களுக்கு காந்தத்துல ஓட்டுற மாத்திரை வேணுமா இல்லை டாக்டர் எழுதி கொடுத்த மாத்திரை வேணுமா?

காந்தத்துல ஓட்டுற மாத்திரை தாம்பா ஒரிஜினல் மாத்திரை.. அது தான் வேணும்..

பாலா, அண்ணனுக்கு அனோபர் மாத்திரை கொடுப்பா...

என்னை யாரும் ஏமாத்த முடியாது என்று கூறியபடி சென்றான் குடிகாரன், சந்தோஷத்துடன்..

அண்ணே மாத்திரை எப்படின்னே காந்தத்துல ஓட்டும்..

அந்த மாத்திரை கார்போனில் அயன் கொண்டது. அது மட்டும் காந்தத்துல ஓட்டும்.

இது எப்படின்னே உங்களுக்கு தெரியும்...

பாபு அண்ணன்னு ஒருத்தர் இருந்தார்...

நினைவலைகள் தாலாட்ட ஆரம்பித்தது...

தொடரும் 
நான்காவது பகுதியை படிக்க தொடரும் என்ற வார்த்தையை சுட்டவும் 

நினைவுச் சுழல் - 4

முதல் பகுதியை படிக்க

என்னை விட ஆறு வயது பெரியவர். காஞ்சிபுரத்தில் வேலை செய்த அனைவருமே அவரை மரியாதையுடன் தான் பார்ப்போம். ஒரு காலத்தில் காஞ்சிபுர மருந்து விற்பனை பிரதிநிதிகள் சங்கத்திற்கு ஒருங்கினைப்பாளறாய் இருந்தார். அவர் நிறுவனத்தில் விற்பனை துறையில் அவர் தான் எப்பொழுதும் நம்பர் ஒன். பெரியார் மீது பெரிய ஈடுபாடு கொண்டவர். சமூக சீர்திருத்தம் வேண்டும் என்று வலியுறுத்துபவர். ஆனால் ஆலடி பிள்ளையார் கோயில் தெருவில் உள்ள விநாயகரை வணங்கி விட்டு தான் காலையில் வேலைக்கு செல்வார்.

அண்ணே பெரியார் கொள்கை பிடிக்கும் அப்படின்னு சொல்றீங்க. புள்ளயாரையும் கும்பிடுறீங்க... புரியல...

ஹ ஹா... சுரேசா, பெரியார் கடவுள் விரோத கொள்கை மட்டும் தான் கொண்டிருந்தார்னு நினைப்பா உனக்கு...

இல்லை..

அப்புறம் ஏன் குழப்பிக்கிற..

அப்படின்னா கடவுளை நம்பலாமா?

பெரியாரை நான் படிக்க ஆரம்பிச்சது இருபதாவது வயசுல.. ஆனா புள்ளையார என் மனசில சின்ன வயசுலேயே உக்கார வச்சுட்டாங்க... ஒரு கட்டிடத்தின் அடித்தளத்தையே மாத்தி வைக்கிறது கொஞ்சம் கஷ்டம் தான்... புரிஞ்சுதா?

நான் மண்டையை சொரிந்தேன்...

டீ கடைக்கு போலாமா?

மாவட்ட ஆட்சியர் அலுவலகத்தில் அன்பு தேநீர் கடையில் சென்று உட்கார்ந்தோம்.. எங்களை பார்த்தவுடன் மாஸ்டர் இரண்டு கண்ணாடி குவளைகளை கழுவி ஒரு கரண்டி சர்க்கரையை போட்டார்...  கடை பையன், டிஷ்யூ காகிதமாய் மாறியிருந்த நேற்றைய செய்திதாளில் இரண்டு மசால் வடைகளை கொண்டு வந்து கொடுத்தான்...

சுரேசா, கும்பிட்டா தான் நம்பர் ஒண்ணா இருப்பேன் அப்படின்னு இத்தனை கால நம்பிக்கை மூடநம்பிக்கை அப்படின்னு தெரிஞ்சாலும், மாத்திக்க முடியல... உள்ளுக்குள்ள ஓரத்தில அந்த நம்பிக்கை ஆழமா வேர் விட்டு இருக்கு.. என்னிக்கு என் நம்பர் ஒன் பதவி பறி போகுதோ அன்னிக்கு தான் நான் புள்ளையாரை மறப்பேன் அப்படின்னு நினைக்கிறேன்...

பாபு அண்ணனின் வித்தியாசமான சிந்தனைகளில் இதுவும் ஒன்று என்பதோடு வாதம் செய்ய முயற்ச்சிக்கவில்லை...

தொடரும்
ஐந்தாவது பகுதியை படிக்க தொடரும் என்ற வார்த்தையை சுட்டவும்